۱- درصورتیکه تا شش ماه انتخابات برگزار نمیشد؛ باید دولت موقت تشکیل و قانون اساسی جدید نوشته میشد. در قانوناساسی فعلی برای اولین بار در تاریخ ۱۴۰۰ ساله عراق، اکثریت شیعیان حقوق قانونی خود را به دست آوردند.
آمریکا و عربستان بشدت دنبال برگزار نکردن انتخابات بودند که با شکست داعش و برگزاری موفق انتخابات در همه نقاط عراق ناکام شدند.
۲- از دل این انتخابات، جریانها و احزاب جدیدی متولد شد که امید میرود بتوانند در آینده روند سیاسی عراق را در جهت مطالبات واقعی مردم و مبارزه با فساد شکل دهند؛ امری که جریانات سنتی حاکم در سالهای پس از سقوط صدام در انجام آن ناکام بودند.
۳- شیعیان در این انتخابات بیشترین کرسی پارلمانی را به نسبت دورههای گذشته به دست آوردند.
۴- اکثریت نسبی جریانات راه یافته به پارلمان با تمام اختلافات، دوستان ایران هستند. فتح، نصر، حکمت، دولت قانون و ... همگی جریانات دوست ایران هستند. حتی السائرون و مقتدا صدر را نمیتوان جریانی مقابل ایران دسته بندی کرد. تمام جریانات کرد نیز بهرغم اختلافات روابط خوبی با ایران دارند. در این انتخابات چهرههای اهل سنت نزدیک به ایران به پارلمان راه یافتند.
۵- راهیابی حدود ۵۰ عضو بسیج مردمی عراق به پارلمان در اولین کنش سیاسی این گروه دستاورد بزرگی است.
۶- جریان السائرون تنها به دنبال نخست وزیری یک چهره کارآمد عملگرا و غیرسیاسی است. اقدامی که ایران هم با توجه به شرایط عراق و جو عمومی مردم از آن پشتیبانی میکند. با اینحال این امر ممکن نیست جز با تعامل همه جریانهای سیاسی پیروز.
در پایان، پیروز این انتخابات کسی نیست جز مردم عراق که جریانهای راهیافته باید با درایت تلاش کنند تا با انتخاب یک نخستوزیر کارآمد، آینده بهتری برای مردم این کشور بسازند.
محمد ولوی
کارشناس مسائل دنیای عرب
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم