ادازدگی‌های بدون عمق

نکته دیگر این است که در برخی کارهای دیگر که درست هستند، وجود جریان‌های خارج از دانشگاه، روابط و جریان‌های تئاتر را ترسیم می کند. در این زمینه تئاتر دانشگاهی اگر نتواند وارد این جریان بیرون از تئاتر دانشگاهی شود؛ متاسفانه آینده‌ای نمی‌توان برای آن متصور شد. در زمان‌هایی که جشنواره دانشجویی شاهد ظهور و بروز کارگردانان مطرح بود، مسائل اقتصادی تا این حد مطرح نبود. امروز اقتصاد فزاینده‌ای که بتواند به جریان تئاتر تداوم بخشد؛ شرط اصلی محسوب می‌شود. توسعه تئاترهای خصوصی با کمترین مشارکت دولت، با توجه به بودجه فرهنگی که کمتر از 3 درصد کل بودجه است، جایگاه تئاتر دانشگاهی چه می‌شود؟ کمترین‌ها از کل بودجه فرهنگی عایدش می‌شود که نمی‌تواند آن را سرپا نگه دارد. بنابراین راه دیگری جز خود دانشجو باقی نمی‌ماند. و اقبالی که امروز به تئاتر است در دهه 60 و 70 نبود. دانشجو باید از این ظرفیت‌ها استفاده کند. بودند دانشجوی تئاتر یا حتی دانشجویان دانشگاه‌های دیگر، که در گذشته به طور جدی تئاتر کار می‌کردند اما در حال حاضر خبری از آنها نیست.

محمدرضا الوند
نویسنده و منتقد