چند کلام از بلقیس سلیمانی

دوره بعدی دوره برابرخواهی است که نمونه بارز آن زری سووشون است. دسته سوم که تقریبا متاخرترین دوره زنان تولید شده در ادبیات ایران را شامل می‌شود، دوره‌ای است که زنان به خویشتن‌یابی توجه دارند که در آن به این مساله پرداخته می‌شود که من به عنوان زن از نظر هویتی که هستم و چه می‌توانم بکنم. این بخش سوم را زنان ما از دهه 70 و 80 تقریبا آغاز کردند. در این دوره از نظر زن، مرد متفاوت با زن، نه بالادست و نه پایین‌دست است و در این نقطه است که بهترین اتفاقات ادبی در ایران رخ می‌دهد. با همان لهجه شیرین کرمانی حرف می‌زند و همواره روحیه زنانه‌اش را برای نوشتن از خرده‌فرهنگ‌های کرمان حفظ کرده است. بلقیس سلیمانی، نویسنده است و به نظرش زن وقتی می‌تواند زنانه بنویسد که از تنش و با تنش بنویسد، چون تن تجلی تفکر است. او در جلسه‌ای که در تالار شریعتی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی برگزار شده بود از این گفت که زنان از چه می‌نویسند و برای چه می‌نویسند. تنانه نوشتن به نظر او محل تجلی عرصه‌های اجتماعی است. اما این سوال را نیز مطرح می‌کند که آیا زنان می‌توانند زبان ویژه خود را خلق کنند و بنویسند؟ نویسنده رمان «بازی آخر بانو» در جواب این سوال نیز می‌گوید زنان می‌توانند، اما برای آن که بتوانند به چنین مهمی دست یابند باید سبک خاص خود را به دست بیاورند و از طرف دیگر باید ذهنیت زنانه داشته باشند. سلیمانی که جنگ در بسیاری از آثارش نمود اساسی دارد، معتقد است که بروز و ظهور زنان در عرصه‌های مختلف نیز از همان زمان یعنی دوران هشت سال دفاع مقدس بیشتر و جدی تر شد چون وقتی مردها به جنگ رفتند طبیعتا این زنان بودند که باید در حوزه‌های اداری و کاری کارهای آنها را به عهده می‌گرفتند.