مکتبخانه میرزا عبدا... پس از درگذشت محمدرضا لطفی به کار خود ادامه داده است
درهای باز مکتبخانه پهلوان تار
پل چوبی را که بلدید؟ اگر هم بلد نباشید احتمالا نامش را شنیدهاید. خیابانی است در مرکز شهر تهران. خیابان حقوقی هم همان زیر پل است. خیابانی که اگر زبان داشت از آمد و شدهای هر روزه زنده یاد محمدرضا لطفی به مکتبخانه میرزاعبدا... گفتنیهای فراوان داشت. خیابانی که بارها شوق آنها را که ساز به دست راهی مکتبخانه بودهاند، تماشا کرده و حالا هم میبیند پس از مرگ زنده یاد محمدرضا لطفی درهای مکتبخانه هنوز باز است و صدای ساز و تمرینهای آواز به گوش میرسد. هنوز کارگاه ساخت ساز برپاست و گوش که بچسبانید به ساختمان میتوانید صدای خوش ساییده شدن چوب تلاشهای استادکار سازنده ساز را بشنوید .
اهالی موسیقی مکتبخانه را میشناسند، نوازندههای بسیاری از سراسر ایران از سالها پیش تا امروز گذرشان به آنجا افتاده تا در فضایی که ظاهرش چندان با کلاسهای موسیقی امروز، شباهتی ندارد بنشینند و در برابر استادان بنوازند.
مکتب خانه ، امسال 37 ساله میشود و همانطور که گفتیم هر چند حالا چهار سال از مرگ لطفی میگذرد، ولی هنوز درهایش باز است و پسرش، سرود لطفی آن را اداره میکند. مکتب خانه یادگاری است ارزشمند از استاد کامل محمدرضا لطفی که بعد از مرگ او هم به حیات خود ادامه میدهد. این مرکز آموزشی در سال 1362 توسط استاد لطفی بنیانگذاری شد و با هدف احیای شیوه آموزش قدما یعنی روش شفاهی یا سینه به سینه رویکرد ویژهای را در عصر خود در باب آموزش موسیقی ایرانی ارائه کرد.
در خلال فعالیت این مرکز بزرگان و نامداران بسیاری همراه استاد در مکتبخانه به تدریس موسیقی دستگاهی میپرداختند که نام هر یک گوهری بر موسیقی ایران است. در سالهای اقامت استاد در خارج از کشور نیز به کوشش شادروان سرکار خانم ایراندخت لطفی، خواهر استاد محمدرضا لطفی و همت جمعی دیگر از استادان این مرکز کار خود را ادامه داد و سعی کرد تا مسیر تربیت شاگردان و عاشقان این راه را هموار سازد. با بازگشت استاد به ایران، مکتب خانه جانی دوباره گرفت و فعالیتهای جدی خود را از سر گرفت و خیل عاشقان و هنرجویان موسیقی دستگاهی را به سویش کشاند و بسیاری از جوانان که آرزوی بازگشت استاد و استفاده ازگنجینه اطلاعات علمی و عملی او را داشتند به آرزوی خویش رسیدند و استاد در طول این سالها شاگردان زیادی را در مسیر ردیف و فنون نوازندگی و بسیاری از مباحث تخصصی موسیقی اصیل تربیت کردند و شاگردان برگزیده استاد نیز زیر نظر ایشان به تربیت و تقویت فن نوازندگی هنرجویان پرداختهاند و بسیاری دیگر نیز انتظار آن را میکشیدند که به مکتب او راه پیدا کنند، اما عمر لطفی به سرآمد و نهتنها مکتب خانه بلکه موسیقی ایران، یکی از مهم ترین سرمایههای خویش را از دست داد.
با درگذشت لطفی، مکتبخانه به کار خود پایان نداد و مدتی کوتاه پس از 12اردیبهشت1392 با حضور جمعی از استادان این مرکز فرهنگی دوباره شروع به کار کرد و شاگردان برجسته استاد طبق روال گذشته از آموزش غافل نشدند، هنوز هم بر سر کارند و مسیر استادشان را طی میکنند. مکتبخانه با همه اما و اگرها و انتقاداتی که نسبت به آن وجود دارد، هنوز هم سرپاست و مخاطب دارد. از پلهها که بالا بروید، میبینید کلاسها دایرند و هنوز هم در موسیقی ایران هر کس مسیر خودش را میرود و تلاش میکند به آنجا که باید، برسد.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
