جادوی زنان جزیره

همان دریایی که خلیج است و همیشه فارس، همان دریایی که مردمانش به‌واسطه همین رنگ آبی کم نظیرش، زندگی‌شان با من و شما و دیگرانی که کیلومترها از آن دور هستیم بسیار متفاوت می‌نماید.

آرام آرام از دور پیدایش می‌شود «جزیره هرمز» جزیره‌ای در دل خلیج فارس، با هرآنچه از او شنیده‌ام، در کمتر از آنی می‌آید و می‌نشیند پیش نگاهم... .

وقتی از قایق پیاده می‌شوم، پیش از آن که هر زیبایی چشم‌نوازی کند، بانوان دیار جنوب، زنان هرمز که روایتی آمیخته از نجابت، عشق و عصاره مهربانی هستند از پشت پنجره برقع‌هایشان ما را خوب می‌نگرند.

هرمز، جزیره سرخ رنگ خلیج فارس، روایتگر جادوی هنر زنان جزیره است، هنر سوزن‌دوزی، دوختن چادرهای رنگی، ایجاد نقش و نگار با حنا) نقوشی که در نگاره‌های حنا به کار می‌روند، پیچش متفاوت و نامتعارف گل و برگ‌هایی است که در سوزن دوزی‌ها هم استفاده می‌شوند)، ماهی کباب و خلق نقش سنت و آیین شان روی خاک‌های رنگی جزیره، که مرکز جذب مسافران و هنرمندان شده است.

در میانه هنرهای متعدد، زنان هرمزی آموخته‌اند روی شیشه طرح و نقش بزنند، بطری‌های بلااستفاده را پر کنند از معجونی از خاک‌های خوش رنگ جزیره با بوی نم و نمکین دریا تا نقش‌های جادویی بیافرینند؛ از صدف‌ها و سنگ‌های رنگی جزیره صنایع‌دستی درست کنند و کارهایی از این قبیل تا با فروش هنر دستانشان به زندگی روحی از جنس رنگ و امید بدمند.

یکی از زنان فروشنده، »برقع» قرمز و طرح دار بر صورت دارد با چادر گلدار که بخشی از پوشش یا حجاب خاص سنتی منطقه به حساب می‌آید که از جمله چهره او را می‌پوشاند و چشم‌ها پشت یک پنجره و صفحه زیبای مشبک قرار می‌گیرد تا علاوه بر پنهان نگه‌داشتن چهره، پوست صورت از گزند تابش شدید نور خورشید در امان باشد؛ می‌اندیشم شاید بشود با اندکی خلاقیت برقع را به عنوان عنصر زینتی جزئی از شناسنامه ارزشمند زنان جزایر جنوبی ایران به دنیا معرفی کرد و از این نماد با هدف توسعه گردشگری و فرهنگ پوششی منطقه کمک گرفت.

علاوه بر برقع، زنان جزیره هرمز همانند دیگر زیبایی‌های این جزیره از لباس‌های محلی زیبا و رنگارنگی استفاده می‌کنند که معمولا در مناطق جنوبی ایران و استان هرمزگان رایج است.

سفر به جزیره هرمز، جادوی هزار رنگ خلیج فارس و موزه طبیعی آفرینش بسیار هیجان انگیز است، اما همین طبیعت زیبا بدون زن هرمزی معنای چندانی ندارد؛ زن جزیره هرمز یعنی نجابت، مهربانی و زیبایی توام با هنر.

»زن جزیره» متفاوت است، متفاوت در بودن و متفاوت در چگونه دیدن، در جزیره خانواده ارزش بالایی دارد، با وجود مشکلات اقتصادی و بیکاری اما همه اعضای خانواده برای بهتر زندگی کردن تلاش می‌کنند، اینجا آمار جدایی و طلاق بسیار، بسیار پایین است. یکی از هنرهای بزرگ این زنان اداره زندگی، فرزند و همسر با حداقل هاست بی آن که صدایی بلند شود، بی آن که شب هنگام وقتی از کوچه‌های تاریک رد می‌شوی صدایی بلند بشنوی، هرچه هست نجوای شرجی عشق دوست داشتن است.

در سر در ورودی موزه و نگارخانه دکتر «احمد نادعلیان» زیر نور آفتاب گرم جزیره، می‌توان اوج این هنر را به تماشا نشست؛ محلی با آثار مشترک زنان بومی جزیره هرمز تا ما بیاموزیم می‌توان با کمترین امکانات بهترین‌ها را خلق کرد.

فاطمه بهرامی زاده – روزنامه نگار