چند نکته درباره گابو

روزنامه‌نگاری و رمان‌نویسی: همیشه گفته‌ام حرفه اصلی من شبیه کار یک روزنامه‌نگار است. چیزی که قبلا درمورد روزنامه‌نگاری دوست نداشتم شرایط کاری آن بود. از طرفی باید فکر و علاقه خودم را هم مناسب روزنامه کنم. حالا که به عنوان رمان‌نویس کار کرده‌ام و به استقلال مالی رسیده‌ام با فراغ بال می‌توانم مضمونی را که دوست دارم انتخاب و نظرم را بیان کنم. در هر حال همیشه از انجام یک کار؛ یعنی روزنامه‌نگاری محض لذت برده‌ام.

نصیحت پیرمرد: اگر قرار باشد به یک نویسنده جوان نصیحتی کنم می‌گویم درمورد چیزی بنویسد که برایش رخ داده است؛ اغلب خیلی راحت می‌شود تشخیص داد نویسنده‌ای درمورد اتفاقی که برای خودش رخ داده می‌نویسد یا درمورد اتفاقی که تعریفش را شنیده است.

نجاری: ادبیات مثل نجاری است. در هر دو کار شما با واقعیت سروکار دارید و ماده خام‌تان چیزی بسختی چوب است. هر دو سرشار از حقه و تکنیک هستند. راستش جای جادو کم و بیشتر زحمت لازم است.

خیالی، مثل صدسال تنهایی: راستش کاری که واقعا دوست دارم انجام بدهم نوشتن یک قطعه روزنامه‌وار است که کاملا حقیقی و راست باشد، اما مثل صد سال تنهایی کاملا خیالی به نظر برسد. هرچه بیشتر از عمرم می‌گذرد و بیشتر از گذشته خاطره به ذهنم می‌آید بیشتر فکر می‌کنم ادبیات و روزنامه‌نگاری شبیه هم هستند.

صدای ماشین تحریر: آن موقع که در روزنامه کار می‌کردم حواسم به تک تک کلماتی که می‌نوشتم نبود، اما حالا این طور نیست. از صدای ماشین تحریر خوشم می‌آید، شبیه صدای باران است. اگر از صدا می‌افتاد دیگر نمی‌توانستم بنویسم.

مارکز به روایت شهرزاد

راستی حالا که از مارکز گفتیم، خبری هم بدهیم از حضور دوباره او در ایران؛ البته خودش که نه، روح آثارش. این روزها نمایش «اما... نه... اگر... شاید... حالا... باشه... تو... دیره...» با طراحی و کارگردانی شهرزاد گیلگ‌پور در تئاتر باران روی صحنه است؛ نمایشی که خانم کارگردان آن را همچون اثر پیشینش «صد سال تنهایی به روایت آئورلیانو»، با نگاهی به «صد سال تنهایی» گابریل گارسیا مارکز تولید کرده است. این نمایش تا 28 اسفند همه روزه ساعت 17 به مدت 70 دقیقه در تئاتر باران روی صحنه می‌رود.