در ابتدای نشست کیایی، کارگردان با اشاره به اینکه فیلمش در مورد پلاسکو نیست و تنها در بستر این واقعه تاریخی اتفاق میافتد گفت: هدف ما در اصل پلاسکو نبود. مثل هر فیلمی که به یک واقعه گره خورده است و درام روایتگر یک ماجرای واقعی است، طبیعی است که ما هم به اندازه نیازمان به حادثه پلاسکو به عنوان ماجرایی واقعی ورود کردیم. کسی که برای دیدن پلاسکو فقط آمده باشد واقعا طبیعی است که اینطور فکر کند. وقتی در مودر پلاسکو حرف میزنیم، مردم نزدیک به 10گیگ حافظه بصری از این مکان را دارند و ما نمیتوانستیم هیچ خطایی داشته باشیم، پس تصمیم گرفتیم که تا جایی که میشود، نمای باز داشته باشیم، اما به هر حال شدنی نبود. هر جایی که عمق نشان میدادیم از خیابان جمهوری تا حافظ سعی کردیم هم لانگ شات داشته باشیم هم نمای بسته.
بهرام رادان هم با اشاره به اینکه با دفعه اول دیدن کارهایم نمیتوانم در مورد آن نظر بدهم و همیشه منتقد سر سختی برای خودم هستم گفت: من خوشحالم که بارکد به گونهای بوده که در ذهن مخاطب نشسته و امروز ما را با نقشمان در آن مقایسه میکنند. من وجود این دو دوست «شخصیت بهرام رادان و محسن کیایی» و شباهتش به بارکد را نقطه ضعف نمیدانم چرا که فکر میکنم در آینده زوج چهار راه استانبول به یاد تماشاچیان بماند.
رعنا آزادیور نیز در مورد فعالیت کم در سینما آن را خودخواسته دانست و گفت: من همیشه گزیده کار میکردم ولی فهمیدم که این موضوع چندان درست نیست، چرا که در سینما متوجه نمیشوند که من گزیدهکار هستم. اما دیگر نمیخواهم گزیدهکار باشم. ماهور الوند، دیگر بازیگر فیلم هم تلاش و راهنمایی کیایی را در موفقیتش بسیار موثر دانست. پاکدل نیز گفت: ماجرای پلاسکو در زمان این کار هنوز داغ بود و این باعث میشد برایم بار مسئولیت به وجود آورد.