فرصت‌سـوزی‌های داخـلی

این همان کرسی بود که 12 سال تمام در اختیار علی مرادی قرار داشت، اما حالا به یک بانوی تایلندی رسیده است تا یکی دیگر از کرسی‌های بین‌المللی، این بار در وزنه‌برداری از مشت ورزش ایران خارج شود.

نظرات در این بین متفاوت است. وقتی از علی مرادی که خود یکی از کرسی‌های تاثیرگذار وزنه‌برداری را سال‌ها در اختیار داشت، درباره دلایل این ناکامی‌ها می‌پرسیم، او قبل از هر چیز وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک را مقصر می‌داند: جایگاه وزنه‌برداری ایران در دنیا بالاست و باید کرسی‌های ارزشمندی در اختیار داشته باشد، اما گاه مواردی پیش می‌آید که خارج از اختیار ماست. من معتقدم لازم است وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک قوانین و لوایح بین‌المللی در صیانت از کرسی‌های بین‌المللی داشته باشند تا فردی که نامزد کسب یک کرسی می‌شود، به عنوان نماینده کشورش به بهترین شکل حمایت شود. بخشی از این حمایت می‌تواند مالی باشد. کاری که کشورهای عربی بخوبی آن را انجام می‌دهند. عربستان جایگاهی در وزنه‌برداری ندارد، اما با همین حمایت‌های مالی توانسته صاحب کرسی شود.

مرادی می‌افزاید: ما باید همبستگی بیشتری داشته باشیم و این نباشد که اگر شخصی از ایران برای دریافت یک کرسی بین‌المللی می‌رود، از داخل او را تخریب کنیم. این یکی از مشکلات ورزش ماست و نیازمند یک طرح پشتیبانی از سوی وزارت ورزش است تا با فردی که نماینده ایران در مجامع بین‌المللی است برخورد سلیقه‌ای یا شخصی نشود.

اما آیا دلیل اصلی برای از دست رفتن کرسی‌های بین‌المللی ورزش ایران، همین نبود حمایت‌هاست؟ حسین مقامی، دبیر سابق فدراسیون وزنه‌برداری و رئیس هیات وزنه‌برداری قزوین نظر دیگری دارد. مقامی با رد این مسائل که در زمینه کسب کرسی‌های بین‌المللی خوب هزینه نمی‌کنیم یا حمایت‌های لازم از سوی وزارت ورزش صورت نمی‌گیرد، گفت: به جای این‌که ما وزارت ورزش یا کمیته ملی المپیک را زیر سوال ببریم، بابت نبود حمایت‌های لازم، بهتر است نقاط ضعف را در خود همان اشخاصی ببینیم که به عنوان نماینده یک کشور پیشقدم می‌شوند، اما توان برقراری ارتباط با دیگران را ندارند. همین چند ماه پیش نماینده کشور نپال در فدراسیون جهانی وزنه‌برداری رای آورد. آیا سازمان ورزش نپال، برای کسب این کرسی هزینه کرد؟ مسلما نه.

مقامی با اشاره به جو حاکم بر وزنه‌برداری ایران می‌گوید: وقتی کشورهای خارجی می‌بینند مدیری در کشور خودش توانایی جذب تمام پتانسیل‌های موجود را ندارد، طبیعتا او را برای حضور در مجامع بین‌المللی اصلح نمی‌دانند. ما امروز شاهد از‌هم‌گسیختگی جامعه وزنه‌برداری کشور هستیم. شما چطور انتظار دارید چنین مساله‌ای از دید کشورهای بیگانه دور بماند. من خودم سه سال پیش در کنگره فدراسیون جهانی حضور داشتم. آنجا همه متوجه برخوردهای سرد دو نماینده ایران با یکدیگر شدند. در چنین فضایی چطور باید انتظار داشت کشورها برای رای دادن به نماینده ایران ترغیب شوند.

«این درست نیست که ما بخواهیم عیب خودمان را نبینیم و تقصیرها را گردن وزارت ورزش یا کمیته ملی المپیک بیندازیم.» مقامی با بیان این جمله می‌افزاید: ما چهره‌های بزرگی چون کوروش باقری، حسین رضازاده، حسین توکلی، سجاد انوشیروانی و شاهین نصیری‌نیا داریم که هیچ کدام در کنار تیم ملی یا بدنه فدراسیون وزنه‌برداری حضور ندارند. این مساله کوچکی نیست و حکایت از یک از‌هم‌گسیختگی بزرگ در وزنه‌برداری ایران دارد. اگر ما دنبال کرسی‌های بین‌المللی موثر هستیم، ابتدا باید به دنبال مدیریت پایدار و موثر در داخل باشیم.

رضا پورعالی

گروه ورزش