زورآزمایی در سالن خالی

همین یکی دو روز پیش بود که رقابت‌های لیگ برتر وزنه‌برداری در تالار وزنه‌برداری مجموعه ورزشی آزادی برگزار شد. موضوع، عدم استقبال تماشاگران از رقابت‌های وزنه‌برداری است. باید آسیب‌شناسی شود. این که چرا وزنه‌برداری تماشاگرش را از دست داده است. بدون شک بحث گرفتاری مردم مطرح نیست، که اگر بود برای تماشای یک مسابقه کشتی، یک بازی فوتسال یا یک رقابت معمولی در لیگ والیبال، سالن مملو از جمعیت نمی‌شد. فوتبال که دیگر جای خود دارد. در میان ورزش‌ها انگار فقط وزنه‌برداری است که به این حال و روز افتاده است. زمانی، حتی برای مسابقات وزنه‌برداری باشگاه‌های تهران هم سالن مملو از جمعیت می‌شد. وای از روزی که مردم می‌شنیدند قرار است رکوردگیری تیم ملی برگزار شود. از در و دیوار بالا می‌رفتند تا رکوردهای قهرمانان ملی را ببینند. شاهدان هنوز هستند. می‌توانید از قدیمی‌تر‌ها بپرسید. در همان فضاها بود که قهرمانان بزرگی چون، نامجو، نصیری، دهنوی و پاکیزه جم رکوردشکنی می‌کردند. اما حالا در سالن‌های وزنه‌برداری پرنده پر نمی‌زند. فرقی هم نمی‌کند مسابقه در چه سطحی باشد؛ قهرمانی کشور، لیگ یا رکوردگیری تیم ملی.

سالن به بهترین شکل برای برگزاری مسابقات تجهیز شده است. صحنه رقابت زیباست. صندلی‌ها هم برای تماشا مبله هستند. اما باز هم کسی رغبت نمی‌کند برای تماشای وزنه‌برداری بیاید. وقتی همه چیز مهیای یک رقابت خوب شده، تنها چیزی که توی ذوق می‌زند همین است. این که تعداد عوامل اجرایی و داوران از تماشاگران بیشتر باشد. این که صدای فریاد وزنه‌بردار در سالن بپیچد و این که وقتی وزنه‌ای مهار می‌شود، کسی جز مربی نباشد که برای وزنه‌بردار دست بزند. گویی خانواده وزنه‌برداری هر روز کوچک و کوچک تر می‌شود. زورآزمایی در سالن‌های خالی، این روزها به اعتبار وزنه‌برداری خدشه می‌زند. باید آسیب‌شناسی شود.

رضا پورعالی

گروه ورزش