جاده‌های جان‌ستان و بی‌حساب‌

براساس اطلاعات سازمان بهداشت جهانی در میان عواملی که ‌به مرگ و میر انسان‌ها می‌انجامد، حوادث جاده‌ای و سوانح رانندگی مقام یازدهم را دارد و روزانه به طور متوسط 3000 نفر در سراسر جهان بر اثر این گونه حوادث جان خود را از دست می‌دهند، این در حالی است که در ایران تلفات جاده‌ای، دومین عامل مرگ و میر شهروندان است.

گرچه تلفات نیروی انسانی بدترین پیامد هر تصادف است، اما باید اذعان کرد کوچک‌ترین آمار در خسارات سوانح رانندگی مربوط به کشته‌شدگان است و براساس برآوردها، حدود دو میلیون مصدوم، 90 هزار معلول دائمی و بیش از 6000 میلیارد تومان خسارت مالی، محصول تصادفات جاده‌ای در هر سال است که البته باید به این آمار ناقص، سهم مهم و قابل تامل ویرانی روح و روان خانواده‌های ایرانی را بیفزاییم؛ خانواده‌هایی که آرامش خود را در جاده‌های منتهی به ناامنی گم می‌کنند.

این درحالی است که در بسیاری از جاده‌های کشور حداقل‌های استاندارد نیز رعایت نمی‌شود به‌عنوان مثال، می‌توان به وجود سه تا پنج‌متر پهنه‌ شنی به طول‌ چند کیلومتر در وسط جاده ـ که هر لحظه ممکن است رانندگان را به کام حادثه فرو ببرد ـ اشاراه کرد یا از کار گذاشتن بلوک سیمانی بدون توجه به علائم هشداردهنده نوشت که سبب تشدید حوادث می‌شود‌.

ما سال‌هاست که مدام افتتاح می‌کنیم بدون آ‌ن‌که حواشی متن را برای سلامت امروز و فردای مردم اصلاح‌کرده باشیم، اصلا نگاه کردن و تنظیم و نگهداشت احسن را یاد نگرفته‌ایم و کاهش خطر را نمی‌دانیم.

چندی پیش از دوستی که برای جلسه‌ای به یکی از شهرهای اطراف می‌رفت، پرسیدم تو به فلان شهر چکار داری؟ گفت می‌روم از بین چند نفر، مسئول دفتر شهردار انتخاب کنم تا از خودمان باشد! نگاه حزبی صرف به تصدی حوزه‌های خدمت به مردم، بزرگ‌ترین آفت برای شایسته‌سالاری است.

محمد ثابت ایمان

نویسنده و پژوهشگر