اورهان پاموک نویسنده رمانهایی چون «برف»، «نام من سرخ» و اخیرا «زنی با موهای قرمز» است که سال 2006 جایزه نوبل ادبیات را دریافت کرد. او علاوه بر اینها چند کتاب دیگر در زمینه مقاله و آثار غیرداستانی درباره کشورش ترکیه منتشر کرده که بیشتر در مجله «نیویورکر» به چاپ میرسند.
پاموک از جمله چهرههایی است که بارها به خاطر صحبت کردن درباره آزادی بیان از سوی دولت ترکیه مورد انتقاد قرار گرفته و حتی پایش به دادگاه باز شده است.
این نویسنده 65 ساله چند هفته پیش جدیدترین رمانش یعنی «زنی با موهای قرمز» را روانه بازار کرد. داستان این کتاب درباره یک چاهکن و شاگردش در شهری خارج از استانبول است که روابطشان به هم میخورد. «پاموک» در این رمان هم به موضوعاتی چون تاریخ ترکیه، فاصله بین جامعه شهری و روستایی و روابط بین نسلها پرداخته است.
تازهترین گفتوگو با او را مجله آنلاین اسلیت صورت داده است. آنطور که ایسنا به نقل از اسلیت گزارش داده، او درباره مقایسه «شاهنامه» فردوسی و «شاه ادیپ» سوفوکل و تاثیر این دو اثر کلاسیک بر رمان جدید خود «زنی با موهای قرمز» گفته: علاوه بر اینکه رمان «زنی با موهای قرمز» ریشههای احساسی و شخصی دارد، شباهتهایی داستانی با «شاه اُدیپ» سوفوکل دارد که درباره کشته شدن پدر توسط پسر نوشته شد و همینطور با «شاهنامه» قصه حماسی فردوسی ـ شاعر پارسی ـ هم ارتباط دارد. «شاهنامه» داستان رستم و سهراب و نقطه مقابل «ادیپ» است چون این بار پسر است که به دست پدر کشته میشود. داستان یک پسرکشی است. اینها متون معیار تمدنهای غربی و اسلامی هستند.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم