آسیاکاپ برای خوشامدگویی است

بدون جایگزین

تیم ملی در بازی‌های اطلس بدون حامد حدادی به مقام سوم رسید، ‌اما در پایان این رقابت‌ها صحبت‌هایی درباره بازگشت حامد حدادی شنیده می‌شود. حدادی از جمع نسل طلایی بسکتبال ایران هنوز بازیکن تیم ملی و کاپیتان این تیم است که جایگزین ندارد. با ناهماهنگی‌هایی که در انتخاب بازیکنان در موقعیت‌های مختلف بازی دیده می‌شود، یکی از مشکلات تیم ملی بسکتبال در آسیاکاپ نداشتن سنتر تاثیرگذاری مانند حدادی است. از این رو بازیکنان تیم ملی پیشقدم شدند و در فضای مجازی یا در گفت‌وگوهای خود از حدادی می‌خواهند بازگردد. پیش از این حامد گفته بود، به دلیل مصدومیتی که دارد، می‌خواهد کل تابستان را استراحت کند. تیم ملی بسکتبال که زمان بائرمن در بازی‌های آسیا چلنج تهران با حضور حدادی قهرمان شده بود، بدون حدادی قهرمانی در غرب آسیا همین طور اطلس چین را از دست داده است و اشاره بازیکنان به بازگشت حدادی نیز گواه این نکته است که بدون سنتر بسکتبال ایران قهرمانی در آسیا کار دشواری است.

جابه‌جایی در تیم

تیم ملی بسکتبال در موقعیت‌های مختلف بازی با بازیکنانی در موقعیت‌های غیرتخصصی روبه‌رو است. در برخی موقعیت‌ها نیز بازیکن کم دارد. در گاردراس با وجود سه بازیکن، اما تنها یک نفر کارایی بهتری به نسبت دو نفر دیگر دارد. بازیکنی مانند ارسلان کاظمی در بازی موقعیت چهار بدون جایگزین است و پشت‌سر بهنام یخچالی و محمد جمشیدی نیز هنوز بازیکن قابل اتکایی ساخته نشده است. هر چند نوید رضایی فر در بازی‌های تیم «ب» بسکتبال ایران در ویلیام جونز خوب ظاهر شد، اما شرایط بازی در تیم ملی و سطح حریفان را برای بازی گرفتن این جوان در تیم ملی بسکتبال باید در نظر گرفت. بازیکنانی مانند امیر صدیقی، روزبه ارغوان، میثم میرزایی یا محمد ترابی هنوز با استانداردهای موجود در موقعیت بازی خود فاصله دارند و بعید است تا آسیا کاپ به شرایط ایده‌آل برسند.

فرصت‌سوزی

بزرگنمایی حریفان در این سال‌ها به یکی از آفت‌های بزرگ بسکتبال ایران تبدیل شده است. بسکتبال ایران در 10 سال سه بار قهرمانی در آسیا را جشن گرفت و اگر امروز از جایگاه خود دور افتاده است، دلیلش را باید در بخش‌های ناکارآمد فدراسیون بسکتبال جست‌وجو کرد. در دوره‌ای که بسکتبال ایران بر بام آسیا قرار گرفت، به جای تعیین مسیر بعدی و ثبات رشد و بالندگی برای موقعیت‌یابی در بسکتبال جهان، متاسفانه فرصت‌سوزی زیادی شد و با از دست دادن دو دوره بازی‌های المپیک با بهترین نسل بسکتبال ایران، همین طور دور شدن از سکوی قهرمانی آسیا و دست آخر از‌دست دادن قهرمانی در تورنمنت‌هایی که سال‌ها قهرمانش ایران بود، کار به جایی رسید که هم اینک حریفان برای ما شاخ و شانه می‌کشند. امسال که قرار است استرالیا و نیوزیلند به بازی‌های بیایند باز هم حرف‌های جورواجور زیاد است، اما در میان حرف‌ها باید روی صحبت صمد نیکخواه بهرامی، کاپیتان پیشین تیم ملی بیشتر تامل کرد که گفته،‌ تیم‌های آسیا در رقابت‌های پیش رو برای خوشامدگویی به دو مهمان جدید وارد میدان می‌شوند.

ظرفیت‌های موجود

آسیایی‌ها با تیم‌های یک یا دو خود به تورنمنت‌های مختلف رهسپار می‌شوند و تصویری مبهم برای بسیاری افراد که ماهیت بسکتبال ایران و آسیا را بدرستی نشناخته‌اند، شکل می‌گیرد. بسیاری از تحلیل‌ها بر پایه همین ابهامات ذهنی است که در عالم واقعیت وجود ندارد. چینی‌ها بارها نشان داده‌اند، حریف اصلی ایران هستند و برنامه آنها برای رقابت‌های جهانی 2019 و المپیک 2020 مشخص است، اما لبنان به دلیل نداشتن منابع انسانی همچنان متکی به فادی الخطیب 38 ساله است یا چند تیم دیگر آسیا که برای پر کردن خلاء‌های موجود در کوتاه‌مدت دست یاری به سوی دورگه‌ها و بازیکنانی با تابعیت خارجی دراز می‌کنند. برنامه‌های این کشورها بی ثبات و متغیر است و بر اساس نیازهای روز آنها شکل می‌گیرد، اما همین نیازهای موقت در سال‌های اخیر بارها تن بسکتبال ایران را لرزانده است زیرا اداره کردن سنتی بسکتبال مغایر با ظرفیت‌های موجود است و از هدفگذاری و برنامه‌ریزی در بلندمدت خبری نیست.