راست قامت

فیزیوتراپی در رماتیسم مفصلی

رماتیسم مفصلی یک بیماری التهابی در اثر نقص سیستم ایمنی بدن است. فیزیوتراپیست با آموزش روش‌های مختلف مراقبت از مفاصل نقش مهمی در پیشگیری از ناتوانی زودهنگام بیمار دارد. استفاده از وسایل کمکی، تمرین‌های مناسب و دستگاه‌های موجود در کلینیک می‌تواند شدت علائم بیماری را کاهش دهد، از بدشکلی مفاصل جلوگیری کند و کیفیت زندگی بیمار را بهبود بخشد.

کد خبر: ۱۰۵۱۶۹۵

هنگام مرحله حاد بیماری باید به مفاصل استراحت داده شود تا درد و تورم و تخریب مفصل کنترل شود، از اعمال فشار بر مفصل ممانعت شود، مفصل حمایت شود و از خشکی مفصل جلوگیری شود. بی‌حرکت کردن و استراحت دادن به مفاصل باید در وضعیت‌های صحیح صورت پذیرد و این استراحت اگر در وضعیت‌های نادرست صورت پذیرد، می‌تواند عملکرد مفاصل را با اختلال مواجه کند. در صورتی که از وسایل کمکی با جنس نرم برای این بی‌حرکتی مفاصل استفاده شود، استراحت لازم برای مفصل فراهم نمی‌شود و عوارض بیماری افزایش خواهد یافت.

بد شکلی معمولا در مفاصل انگشتان دست و پا بروز می‌یابد. استفاده از کفی‌ها و کفش‌هایی که قوس کف پا را پر می‌کنند و یک پد کوچک در ناحیه زیر پنجه پا قرار می‌گیرد، مانع از تخریب و ایجاد بدشکلی بیشتر در این مفاصل می‌شوند. استفاده از جوراب‌های واریس نیز تورم مفاصل را کم و احساس بهتری برای بیمار فراهم می‌کند. بیمار می‌تواند شب‌ها هنگام خواب و یا ساعاتی از روز از این جوراب‌ها استفاده کند.ماساژ هم از روش‌های مهم فیزیوتراپی است و به کاهش تورم و افزایش انعطاف‌پذیری مفاصل و بافت‌ها کمک می‌کند. ماساژ روی روان بیمار هم اثر مثبت دارد، مانع از بروز افسردگی می‌شود و درد بیمار را تسکین می‌دهد. در این بیماران به دنبال بی‌حرکتی و کاهش فعالیت‌های روزمره، عضلات ضعیف می‌شوند. قدرت عضلات نه‌تنها برای انجام فعالیت‌های روزمره یک مهم به شمار می‌رود، بلکه به لحاظ ثبات مفاصل و جلوگیری از بروز آسیب درآنها بسیار حائزاهمیت است. بنابراین تجویز تمرین‌های مناسب توانایی‌های جسمانی بیمار را بهبود می‌بخشد و فعالیت بیماری را محدود می‌کند. در تمرین درمانی باید توجه کرد که آیا تمام مفاصل درگیرند یا یک یا چند مفصل محدود. سن بیمار، توانایی او در انجام تمرین‌ها و مرحله بیماری از لحاظ حاد یا مزمن بودن هم موارد مهمی در آموزش و انجام تمرینات هستند. زمان و شدت انجام تمرین به همین نکات بستگی دارد. تمرین درمانی این بیماران شامل تمرینات افزایش دامنه حرکتی مفاصل، تمرینات کششی، تقویتی، هوازی و عملکردی هستند؛ تمرین‌هایی که برگرفته از فعالیت‌های روزمره بیمار هستند و اصطلاحا تمرینات عملکردی نام دارند، کمک بیشتری به بازگرداندن بیمار به زندگی مستقلش می‌کنند. هر مفصل باید حداقل یک بار در روز در دامنه طبیعی خود حرکت کند تا عضلات اطرافش دچار کوتاهی نشوند، اما این تمرین‌ها نباید با فشار و زور زیاد وارد شود. در مفاصلی که التهاب بیشتری دارند، استفاده از تمرینات ایزومتریک که طی انجام آنها حرکتی رخ نمی‌دهد و طول عضلات تغییر نمی‌کند، یک تکنیک مناسب به شمار می‌رود.