شهادت دهمین اختر تابناک ولایت امام علی النقی ع
میلاد پربرکت امام دهم حضرت امام علی النقی (ع) را نیمه ذیحجه سال 212 هجری قمری نوشته اند. کنیه آن امام همام ابوالحسن و لقبهای مشهور آن حضرت "هادی" و نقی بود.
حضرت امام هادی (ع) پس از پدر بزرگوارشان در سن 8 سالگی به مقام امامت نائل شدند و دوران امامت ایشان 33 سال به طول انجامید. در این مدت حضرت علی النقی (ع) برای نشر احکام اسلام و آموزش و پرورش و شناساندن مکتب و مذهب جعفری و تربیت شاگردان و اصحاب گرانقدر گامهای بلندی برداشتند و علی رغم اختناق حاکم ، تعلیم و نگاهبانی فرهنگ اسلامی را عهده دار بودند و لحظه ای از آگاهانیدن مردم و آشنا کردن آنها به حقایق دینی نمی آسودند. ایشان در امر به معروف و نهی از منکر و مبارزه پنهان و آشکار با خلیفه ستمگر وقت (متوکل عباسی) لحظه ای آرام نگرفتند. به همین جهت بود که عبدالله بن عمر والی مدینه بنا بر دشمنی دیرینه و بدخواهی درونی ، به متوکل نامه ای خصومت آمیز نوشت و به آن امام بزرگوار تهمتهای ناروا زد و آن حضرت را مرکز فتنه انگیزی معرفی کرد. دستگاه ستمگر حاکم و کارگزارانش که از موضع فرهنگی و انقلابی امام پیوسته هراس داشتند و نامه حاکم مدینه و مانند آن ، نشان دهنده این هراس همیشگی آنها بود متوجه شده بودند که ممکن است به زودی مردم به فرمانبری علنی از امام (ع) درآیند و سر از اطاعت خلیفه وقت درآورند. بدین جهت متوکل دستور داد امام هادی (ع) را از مدینه به سامرا که تحت تسلط حکومت وقت بود انتقال دهند سپس آن حضرت را در محله عسکر سالها تحت نظر نگاه داشتند ، سرانجام حکام ظالم عباسی که تحمل وجود مبارک حضرت هادی (ع) و روشنگری های ایشان را نداشتند ، امام دهم را پس از سالها فشار و محرومیت در سال 254 هجری در سامرا در خانه ای که تنها فقط فرزند عزیزشان امام حسن عسکری (ع) بر بالین ایشان بودند به وسیله زهر به شهادت رساندند. از این سال امام حسن عسکری (ع) ولایت و رهبری جهان اسلام را عهده دار شدند و راه اجداد طاهر و بزرگوارشان را در راه تبلیغ و هدایت جامعه ادامه دادند.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
