قریب به یکدهه گذشته، شبکههای اجتماعی نقش غیرقابل انکاری در تبلیغات انتخاباتی ایفا کرده که گاهی باعث برخی مشکلات در فرآیند برگزاری انتخابات میشد.
با وجود این، هیچگاه مانند انتخابات ریاستجمهوری امسال، شبکههای پیامرسان موبایلی، به ایفای نقش مستقیم در عرصه انتخابات نمیپرداختند.
در انتخابات هفتم اسفند سال 94 نیز موبایلهای هوشمند توانستند نقش قابل ملاحظهای داشته و بر نتیجه انتخابات در برخی کلانشهرها ازجمله تهران تاثیر بگذارند، اما در سال 96، این نقشآفرینی از چند جهت متفاوت بود.
در انتخابات روز 29 اردیبهشت صداوسیما مرجعیت رسانهای خود را به اثبات رسانده و با پخش برنامههای تحلیلی و تبلیغی برای کاندیداها، عملا شبکههای اجتماعی را بهدنبال خود کشانده و باعث شد تا محتوای اصلی در فضای انتخابات توسط رسانه ملی تولید شود. این فرصتهای انتخاباتی به اندازهای بود که در بسیاری از حوزههای انتخابیه، عملا نامزدها خود را بینیاز از تبلیغات محیطی میدیدند و به پخش برنامههای صداوسیما اکتفا میکردند.
در این انتخابات، صداوسیما با پشتسر گذاشتن رسانههای ماهوارهای که جهتگیری آنها به سود دولتهای بیگانه است، نقشی بیبدیل در انتشار اخبار داشت، بهطوری که چه در دوره تبلیغات و چه شمارش و اعلام نتایج، این رسانه ملی بود که مرجع و منبع اصلی خبر برای همه رسانهها به شمار میرفت و پوشش وسیع خبرهای انتخاباتی، عملا مخاطبان را از سایر رسانهها بینیاز کرده بود.
با وجود ایجاد امکانهای نسبتا جدید در فضای مجازی برای پخش زنده اخبار و رویدادها، در این انتخابات شاهد آن بودیم که مخاطبان بهجای پخش زنده برنامهها در فضای مجازی، برنامههای رسانه ملی را ترجیح داده و از این طریق نسبت به تحولات سیاسی و انتخاباتی آگاهی پیدا کنند.
شاید برای همین بود که حتی رسانههای معتبر خارجی نیز برای تائید خبرهای خود، چشم به تائید دوربین صداوسیما داشتند.
به این ترتیب مشارکت بالای 70 درصدی مردم در انتخابات ریاستجمهوری و شوراها را باید یک پیروزی برای رسانه ملی دانست. رسانهای که توانست با پیروزی بر رقبای خود در شطرنج رسانهای، نقش محوری در تولید محتوای سیاسی داشته باشد. نقشی که در روزهای باقیمانده تا استقرار دولت جدید همچنان میتواند تعیینکننده باشد.
مصطفی انتظاریهروی/ روزنامهنگار
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم