لیزرهای ضد ماهواره

پنتاگون در سال 1997 یک لیزر ضدماهواره ای را تست کرده بود که در این آزمایش توسط یک لیزر 2 میلیون واتی مستقر در نیومکزیکو به یکی از ماهواره های شخصی پنتاگون شلیک هایی انجام می شد

کد خبر: ۱۰۲۸۸۲

تا میزان آسیب پذیری آن نسبت به لیزرهای دشمن را بررسی کنند. درسی که از این آزمایش گرفتند این بود که جو، اشعه های پرقدرت را در سطح وسیعی پخش می کند و به این ترتیب از شدت آنها می کاهد. گرچه هدف این فناوری در ابتدا بهبود بخشیدن به قضیه پخش شدن اشعه های لیزر پرقدرت بود، اما حالا به طور وسیعی در علم نجوم هم کاربرد پیدا کرده است. به عنوان مثال در سال 2005 نیروی هوایی این کشور از اشعه های لیزر برای تحریک کردن اتمهای سدیم در جو بالا استفاده کرد تا به این ترتیب نقاطی نورانی ایجاد کند که براحتی و توسط یک تلسکوپ به بررسی آنها بپردازند و برای اندازه گیری دقیق اختلالات جوی از آنها استفاده کند. پروژه ضدماهواره ای پنتاگون قسمتی از کارهایی است که به منظور ساخت سلاحهای لیزری مثل لیزرهای هوابرد برای پدافند موشکی و لیزر جنگی پیشرفته برای استفاده در میدان جنگ انجام شده است. اما مورد دیگر استفاده آن ، نظامی کردن فضاست. تاریخ علاقه به سلاحهای ضدماهواره ای به دوره جنگهای سرد برمی گردد ؛ یعنی وقتی امریکا و اتحاد جماهیر شوروی ، موشکهای ضدماهواره ای خود را تست می کردند. اما کارشناسان هشدار داده اند که انفجار ماهواره ها می تواند مدار پایینی زمین را پر از زباله هایی کند که فضاپیماهای دیگر را تخریب کنند.
مخالفان هم معتقد بودند ساخت چنین سلاحهایی می تواند نسل سلاحهای فضایی را به وجود آورد و به همین دلیل کنگره هم این آزمایش ها را برای امریکا تحریم کرد. از آن پس بود که پنتاگون علاقه خود را به سمت لیزرهای ضدماهواره ای تغییر داد. ماهواره ها نسبت به حملات لیزری آسیب پذیرند چون مدارات آنها به آسانی محاسبه می شود و سرعت حرکت آنها هم در آسمان آهسته است. پس با تاباندن یک لیزر متوسط به ماهواره می توان به طور موقت آن را کور کرد یا این که به طور دائمی سنسورهای مادون قرمز یا نوری آن را خراب کرد و از کار انداخت. یک اشعه پرقدرت تر هم می تواند ماهواره را بیش از حد گرم کند و قطعات الکترونیکی داخلی آن را از کار بیندازد.