کمدی‌سازی تخصص می‌خواهد

برزو نیک‌نژاد در گفت‌وگو با ایرنا، با توضیح این نکته که نوشتن و کارگردانی را در سینما آغاز کرده، توضیح داد: با وجود شروع فعالیتم در سینما اما این تلویزیون است که سال‌ها روی من سرمایه‌گذاری کرده است. طی 21 سالی که دستیار کارگردان بودم، بیشتر با تلویزیون همکاری داشتم.

نویسنده سریال دودکش ادامه داد: دوست دارم کارم دیده شود و وقتی در تلویزیون سریالی می‌سازم، افراد بسیاری ببینند. می‌خواهم ناخوانده وارد خانه‌های مردم در تمام نقشه ایران زمین شوم.وی تاکید کرد: در مجموع هم آثار سینمایی و هم تلویزیونی در دایره هنر نمایش می‌گنجند ولی نوع عرضه و قاب‌بندی آنها فرق دارد. من هر دو را دوست دارم اما بیشتر از هر چیز دوست دارم، ‌آثارم دیده شود.

کارگردان سریال دردسرهای عظیم در این باره که آیا فکر نمی‌کند با کار کردن در ژانر کمدی برچسب کارگردان کمدی‌ساز بخورد، گفت: هر یک از این ژانرها در هنر نمایش مانند یک تخصص جداگانه است، با احترام به تمام ملودرام سازهای دنیا می‌گویم، کمدی‌سازی در تمام رشته‌های هنر نمایش از بازیگری تا نویسندگی و کارگردانی و بقیه رشته‌ها یکی از سخت‌ترین تخصص‌هاست.

وی ادامه داد: مثلا بازیگر کمدی می‌تواند ملودرام بازی کند، ولی این رابطه معکوس وجود ندارد. در مدتی که کار کردم، متوجه شده‌ام کمدی تخصصی فراتر از ملودرام است.

نیک‌نژاد یادآور شد: سریال دردسرهای عظیم یا فیلم زاپاس، یک ملودرام اجتماعی تلخ را با زبان طنز روایت می‌کنند. تنها راه مبارزه با سختی‌های زندگی را شوخی می‌دانم و به همین دلیل در آثارم به شوخی متوسل می‌شوم.

نویسنده سریال «روزهای بد به در» ادامه داد: این فرم کمدی من است و اعتقاد دارم با رعایت اصولی باید قصه بگویم؛ مثلا در فیلم پیتزا مخلوط (1389 به کارگردانی حسین قاسمی‌حامی) که نوشتم و همان سال هم پرفروش شد، هنوز به دیدگاه خودم نرسیده بودم اما اکنون از آن فرم کمدی فاصله گرفته‌ام.

وی در پاسخ این سوال که چرا تعدادی از بازیگران در همه کارهای شما حضور دارند، گفت: در تاریخ سینما بازیگران مشخصی در آثار کمدی بازی کرده‌اند. کمدی یک زبان مشخص دارد و غیر از این، جنس کمدی من باعث می‌شود با بازیگران مشخصی کار کنم.

این نویسنده فیلمنامه ادامه داد: در سینما و تلویزیون ما هر کس جنس کمدی خود را دارد؛ مثلا مهران مدیری، رضا عطاران، سعید آقاخانی و ... من هم سعی کرده‌ام در مسیر کمدی رئال پیش بروم که از فانتزی دور است. در سریال‌های دیگر من مانند همین سریال پنچری، لحظات خنده و گریه همزمان وجود دارد. بخش‌هایی از قصه‌ای که تعریف می‌کنم تلخ است و شخصیت‌های امروزی دارد؛ به همین دلیل به هنرپیشه‌هایی نیاز دارم که خاص‌تر هستند. وی توضیح داد: بازیگرهای کمدی داریم که تماشاگر حتی به گریه آنها می‌خندد اما می‌خواهم وقتی هنرپیشه گریه می‌کند، تماشاگر هم با او گریه کند. به نظر من دایره بازیگرهایی که من با آنها می‌توانم کار کنم خیلی گسترده نیست، ضمن این‌که بعد از مدت‌ها کار کردن با هم به هماهنگی رسیده‌ایم و این نکته در مورد مشاغل دیگر هم رخ می‌دهد.

وی در پایان گفت: امیدوارم تلویزیون برای هنرمندان و کسانی که روی آنها سرمایه‌گذاری کرده، بیشتر احترام بگذارد و قدر آنها را بداند.