نگاه ساندویچی به رسانه

بعلاوه روزگاری مک لوهان در کتاب معروف خود «درک رسانه‌ها» وسیله ارتباطی تلفن را رسانه‌ای سرد خواند و ابزارهایی مانند کتاب، روزنامه و عکس را هم در جرگه رسانه‌های گرم جای داد، اما این تعاریف و تقسیم‌بندی گرم و سرد رسانه‌ها برای انسان امروزی کمی خشک و فهم آن سخت است، مانند آدمی که بخواهد ساندویچی سرد با نانی بیات و خشک آن هم بدون نوشابه میل کند که بی‌شک لقمه‌ای گلوگیر خواهد بود. امروزه با عبور از آنالوگ به دیجیتال و بالطبع تعاملی شدن رسانه‌ها، این تعریف نیازمند بازنگری تازه‌ای است چراکه اکثر رادیوها تصویری و تلویزیون‌ها دوسویه و تعاملی شده‌اند، رادیو و تلویزیون‌های اینترنتی به صورت میزگردی متشکل از چند نفر و بلکه صدها نفر شده‌اند. گوشی‌های همراه هم که نوبر هستند و مخلوطی از همه این موارد را شامل می‌شوند، اگر تلفن زمانی سرد بود امروزه سرگرمی است و یک مولتی‌مدیا. بعلاوه پیام‌های رسانه‌ای هم کوتاه و فست‌فودی، تصاویر، چندفریمی و اینفوگرافیکی، محتوا، کم‌رمز و صریح، سواد رسانه عموم هم نسبت به گذشته بالا رفته است.

تمام موارد فوق می‌توانند جذابیت‌هایی را برای جوانان و نوجوانان امروزی جامعه ما به همراه داشته باشند. بنابراین گرم یا سرد بودن نوع رسانه دیگر مهم نیست بلکه مهم، همتی است که برنامه‌سازان رادیو و تلویزیون و برنامه‌نویسان فضاهای اینترنتی و موبایلی باید به کار گیرند تا برنامه‌ها و محتوایی را که با فرهنگ ما مطابقت بیشتری دارد تهیه و تولید کنند. بازار تولیدات رسانه‌ای جامعه امروز ما بخصوص در حوزه نوجوانان و جوانان پر است از بازی‌های خارجی. برنامه‌نویسان خارجی با بازی، جوانان ما را به بازی گرفته‌اند. آمارها نشان می‌دهند که بالای 90 درصد بازی‌های موجود در بازار، خارجی هستند و تنها همین یک مورد، رسالت مدیران و برنامه‌سازان حوزه فرهنگ را برای تولید رسانه‌ای با فرهنگ خودی سنگین‌تر می‌کند.

محمد زندکریمخانی