پنجه انقراض بر تن پلنگ مازندران

به گزارش باشگاه خبرنگاران جوان، پلنگ ایرانی یکی از بزرگ‌ترین زیرگونه‌های پلنگ بومی در غرب آسیاست و در فهرست جانوران «در معرض خطر انقراض» قرار دارد. اعضای این زیرگونه عمدتا در ایران به سر می‌برند؛ اما در ترکمنستان، قفقاز، تاجیکستان، ازبکستان، ارمنستان، بخشی از ترکیه، افغانستان و شاید کردستان عراق نیز حضور دارند.

اتحادیه جهانی حفاظت از طبیعت و منابع طبیعی، گاهی در فهرست سرخ خود برای بعضی زیرگونه‌ها رتبه‌ای بالاتر از گونه مربوط در نظر می‌گیرد؛ برای مثال گونه پلنگ را آسیب‌پذیر و زیرگونه پلنگ ایرانی را در خطر انقراض طبقه‌بندی می‌کند.

اصلی‌ترین تهدید پیش‌روی بقای این حیوان، جداشدن زیستگاه‌ها و قطع ارتباط ژنتیکی گروه‌های مختلف این حیوان است که معمولا به تشکیل گروه‌های بسیار کوچک منجر شده‌ است؛ به‌طوری‌که در همه قلمرو زیستی این حیوان هیچ گروه جمعیتی وجود ندارد که در برگیرنده بیش از صد پلنگ بالغ باشد.

پلنگ ایرانی پس از انقراض ببر مازندران و شیر ایرانی بزرگ‌ترین گربه‌سان کشور به شمار می‌رود. کمبود طعمه در اثر شکار غیرمجاز و بی‌رویه، تخریب زیستگاه‌های طبیعی پلنگ به دلیل توسعه ناپایدار فعالیت‌های انسانی، کشته شدن پلنگ‌ها توسط افراد محلی و شکارچیان متخلف و نبود برنامه‌ریزی جامع برای حفاظت از بقیه پلنگ‌های ایران، متاسفانه نسل این گربه‌سان زیبا و ارزشمند کشور را در آستانه انقراض قرار داده است.

شکار مستقیم این حیوان ممکن است به‌عنوان شکار افتخاری، برای فروش پوست (بویژه در افغانستان)، تیراندازی برای حفاظت از حیوانات خانگی (بویژه در ایران و ترکمنستان) و کشتن به محض مشاهده (بیشتر در قفقاز و شرق ترکیه) صورت گیرد. این موارد شایع نیست، اما با توجه به جمعیت کوچک این حیوان تاثیر قابل توجهی بر ادامه حیات گروه‌های کوچک این حیوان دارد.