در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
جذابیت های پنهان یک توپ گرد
جوانان دیگر نقاط دنیا چگونه می اندیشند؛ به چه چیزهایی فکر می کنند و چگونه زندگی می کنند؛ چه چیزهایی را دوست دارند؛ چه برنامه ای برای آینده و زندگی خود دارند؛ به چه غذاهایی علاقه دارند؛
آنچه برای بعضی زیباست برای دیگری زشت است و آنچه را یکی می پسندد، دیگران دوست ندارند. در این میان ، همه دوست دارند بدانند همسالانشان در شرق آفریقا یا جنوب امریکا چه عقیده ای مثلا درباره سیاست دارند.
بسیاری علاقه دارند بدانند یک پسر 17ساله فنلاندی یا یک دختر 18ساله نیوزیلندی درباره آینده دنیا چه فکر می کند؛ آرزوی یک پسر 19ساله روزنامه فروش برزیلی چیست ؛ یا این که برنامه روزانه زندگی یک دختر 18ساله غنایی چگونه است؛
صفحه ای که پیش رو دارید، از این پس با توجه و تمرکز بر موضوعات مختلف به بررسی دیدگاه ها و عقاید جوانان سراسر جهان پیرامون موضوعات مختلف از طریق سالنهای اینترنتی ، پست الکترونیکی و اتاقهای مذاکره مجازی می پردازد.
جام جهانی 2006آلمان اولین بهانه برای حضور در میان شما با صفحه جدید است... تب فوتبال همزمان با تب گرما در نیمکره شمالی شروع شد.
نوجوانان هندی با پایان امتحاناتشان به استقبال فوتبال رفتند در حالی که بسیاری از دانش آموزان دبیرستانی و دانشجویان ایرانی همزمان با آماده سازی خود برای امتحاناتشان پذیرای جام جهانی شدند.
شروین سورن 17ساله که در کالجی در بمبئی درس می خواند، قبل از بازی مکزیک و ایران خواب دیده بود که بازی را از نزدیک می بیند. خواب شروین سورن اما به حقیقت پیوست.
او توانست در میان صدها کاندیدا تنها پسری باشد که با هزینه شرکت هواپیمایی آلمان ، لوفت هانزا برای تماشای مسابقه ایران و مکزیک به آلمان برود و در استادیوم نورنبرگ بازی را از نزدیک تماشا کند. شروین که در تیم فوتبال کالجش در هند بازی می کند، آرزو دارد روزی بتواند در تیم ملی کشورش توپ بزند.
مارتا کواکا 18ساله که از لهستان برای تماشای بازیهای کشورش به آلمان سفر کرده ، فوتبال را زبان مشترک خیلی ها می داند که نمی خواهند به زبان جنگ با هم صحبت کنند.
او می گوید وقتی می توان به زبان صلح حرف زد، چرا باید مجادله کرد؛ شی بایرنر 20ساله که دانشجوی حقوق گلاسکو است و در ایام تحصیل شیشه ساختمان پاک می کند، تمام پس اندازش را جمع کرده تا بتواند بلیت بازیهای کشورش را بخرد و آنها را از نزدیک تماشا کند.
او با این که معتقد است تیم انگلستان نتوانسته در اندازه واقعی اش ظاهر شود؛ اما به نظرش با حضور در استادیوم دینش را به سرزمینش می پردازد و با تشویق تیم کشورش حق شهروندی اش را ادا می کند.
توماس پرانیل که دوران جوانی اش را تقریبا پشت سر گذاشته و به عنوان مدیر منطقه ای یک شرکت بزرگ آلمانی فعالیت می کند، معتقد است فوتبال و جام جهانی نه زمان رقابت که زمان ایجاد رفاقت و دوستی است.
او در حوزه فعالیتش بسیار تلاش کرده تا شرکت متبوعش بتواند نقش بارزی در حمایت از تیم ملی کشورش یعنی آلمان ایفا کند و در عین حال زمینه را برای ایجاد رفاقت بین ملتها ایجاد کند.
توماس که در جریان مسابقه ایران و مکزیک در استادیوم نورنبرگ حاضر بود با پوشیدن لباس تیم ملی ایران و دعوت کردن از میهمانان مکزیکی برای صرف غذا در رستوران ایرانی خاویار در شهر نورنبرگ تلاش وافری برای ایجاد دوستی بین طرفداران ایرانی و مکزیکی کرد که برای هم کری می خواندند.
او می گوید: فوتبال تجلی زندگی است ، جایی که در کنار رقابت می توان دوستی و رفاقت را هم ایجاد کرد و گسترش داد. برینو روگر 20ساله طرفدار دوآتشه مکزیکی الاصل که برای تماشای مسابقه های تیم کشورش به آلمان سفر کرده ، فوتبال را بهانه ای برای فرار از جنگ و جدال های روزمره و هر روز می داند.
او که کارمند گمرک است ، می گوید: تنها هر 4سال یک بار جام جهانی است و می توان همه چیز ازجمله سیاست را فراموش کرد.
وی با اشاره به جنگهای مختلف داخلی در امریکای لاتین می گوید: در این دوران همه حتی گروههای چریکی متخاصم و استقلال طلب اسلحه را زمین گذاشته اند و جلوی تلویزیون برای تیم کشورشان سوت می زنند.
جالب است که حتی چاوز، سخنرانی هایش را در این ایام تعطیل کرده است! لاورا بیکون 22ساله که همراه خانواده اش از ایالات متحده به آلمان سفر کرده اصالتا آنگولایی است و امیدوار بود تیمش صعود کند.
او که همراه مادرش و به دنبال تیم آنگولا به شهرهای مختلف آلمان سرک می کشد خود را نماینده نسل جوان آنگولا می داند که دوست داشته اند اما به علت فقر و عدم تمکن اقتصادی نتوانسته اند تیم کشورشان را همراهی کنند.
او می گوید که در کشورش سطح زندگی آنقدر بالا نیست که جوانها بتوانند به آلمان سفر کرده ، بازیهای تیم ملی شان را تماشا کنند و یا حتی توانایی خرید بلیت بازیها را داشته باشند.
وی می گوید که حتی تماشای مستقیم بازی برای مردم کشورش مهیا نیست و آنها تنها می توانند از طریق رادیو بازیها را گوش کنند، اما حداقل مردم آنقدر شوق دارند که بسیاری از موضوعات ناراحت کننده زندگی مثل فشارهای هر روزه را به دست فراموشی بسپارند.
الکساندر اسمیت 22ساله که از زمستان استرالیا به تابستان نیمکره شمالی بیش از 15ساعت پرواز کرده است تا تیمش را تشویق کند با خوش بینی معتقد است فوتبال می تواند منشا آغاز دوستی و تجربه رقابت در کنار تحمل یکدیگر باشد.
او با این که طرفدار سرسخت استرالیاست ، واقعیت را درباره توانایی تیمش پذیرفته و معتقد است تنها باید به کانگوروها (تیم فوتبال استرالیا) امیدواری داد و دلگرمشان کرد.
کیوچی 19ساله هم که از ناگویای ژاپن به آلمان سفر کرده ، به فوتبال به عنوان صورتی از دموکراسی و سمبلی کوچک از دنیا نگاه می کند. برای بسیاری از ژاپنی ها سفر به آلمان به لحاظ مالی بسیار آسان است ؛ اما مشکل ژاپنی ها نداشتن مرخصی و اوقات فراغت از کار است.
کیوچی می گوید با این که متوسط درآمد ژاپنی ها خیلی بالاتر از مردم آسیا و حتی اروپاست، اما ضیق وقت مانع از حضور بسیاری از ژاپنی ها برای تشویق تیمشان در جام جهانی شده است.
او معتقد است همین دلیل کافی است که برای تشویق تیم فقط داشتن پول اهمیت ندارد، بلکه همدلی و داشتن امید شرط نهایی است.
مهدی جدی نیا 
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
