بالاتر از هلند؟!

بی‌تردید جایگاه بیست و هشتمی ایران در رنکینگ تازه، مدیون موفقیت تیم ملی در دیدارهای مقدماتی جام جهانی است، اما آیا واقعا رده فوتبال ایران بالاتر از این تیم‌هاست؟ به لحاظ ساختاری، امکانات و نیروی انسانی، پایین‌تر از این تیم‌ها هستیم و تردیدی در این نیست. فوتبال ما حتی اتحاد و آرامش لازم برای حضور در بازی‌های مهم را ندارد. سرمربی تیم ملی دشمنانی پرقدرت دارد که به دلیل حضور او در تیم ملی، تشنه خون تیم ملی شده‌اند، اما با این حال ایران در رنکینگ فیفا در میان 28 تیم برتر دنیا می‌ایستد. خودمان هم می‌دانیم که حقیقت چیز دیگری است.

تیم ملی از کمترین امکانات محروم است. آنقدر محرومیم که لیپی به محض دیدن تنها زمین کمپ تیم‌های ملی، عصبی می‌شود و گمان می‌کند زمین‌ تمرینی به تیم او نداده‌ایم. این همان چیزی است که کی‌روش در پنج سال اخیر فریاد زده و ما او را به زیاده‌خواهی متهم کرده‌ایم و می‌گوییم تیم ملی 30 سال قبل، هیچ مکانی برای تمرین نداشت. غافل از این‌که آن زمان تمام تیم پرسپولیس، صندوق عقب پیکان علی پروین بود و حالا امکانات باشگاه‌ها متفاوت شده است. دوستان منتقد به جای آن‌که دست به دست هم بدهند تا راهی برای روزهای بهتر فوتبال ایران فراهم شود، سعی می‌کنند توقعات زیرساختی تیم ملی را در روزهای 30 سال قبل متوقف کنند و ذهن مردم را در همان زمان نگه دارند.

حقیقت این است که تیم ملی از نظر امکانات در حد و اندازه 50 کشور برتر رنکینگ فیفا هم نیست. در رنکینگ ما بالاتر از هلند و سوئد هستیم، درحالی که امکانات تیم‌های ملی این دو کشور قابل قیاس با تیم ملی ایران نیست.

این‌که ما بالاتر از این دو کشور قرار بگیریم، به یک شگفتی بزرگ شبیه است؛ چون از هیچ زاویه‌ای به فوتبال این کشورها شبیه و نزدیک نیستیم. نه در مدیریت، نه در برنامه‌ریزی و نه در امکانات. ما از کره جنوبی و ژاپن و چین و استرالیا هم عقب‌تریم و بالاتر از آنها ایستاده‌ایم. چشمانمان را که باز کنیم، متوجه می‌شویم برای چه در این خانه از جدول فیفا هستیم. قدر این فرصت را بدانیم.

علی جوادی - دبیر گروه ورزش