تئاتر خصوصی، بودن یا نبودن؟

دراین مرحله خصوصی بودن خیلی خوب است اما این خصوصی بودن در یک جامعه سرمایه داری یک معنا می‌دهد و در ظرفیت جوامعی مثل جوامع ما که نیمه‌دولتی و سایه قدرتمند دولت و انحصارات وجود دارد، کار سختی است.

به هرحال من هم موافق این هستم که تئاتر توسط خود مردم و بخش خصوصی سامان‌دهی شود، اما واقعیت این است که بخش خصوصی هرگز به خاطر صرف آرمان‌های یک نمایش یا گروه نمایشی سرمایه‌گذاری نمی‌کند و چون سرمایه‌گذاری در تئاتر وسیع است و سرمایه‌گذار به فکر منافع اقتصادی خود هم هست. آنجا که منافع اقتصادی فرد سرمایه‌گذار یا اسپانسر مطرح می‌شود می‌بینیم که ممکن است یک مرتبه هدف تولید یک نمایش هم تغییر کند.

بنابراین اگر قرار است هزینه‌ها صرفا از بلیط فروشی تأمین شود ممکن است اهداف تئاتر هم تغییر کند.

وی درادامه تصریح کرده است: تئاتر اصولا مردمی است البته باید دانست که مراد از مردمی شدن چیست. برخی اوقات مراد از عنوان کردن نام مردم نازل کردن کار و در سطح حرکت کردن است در عین حال عکس آن هم صادق است، چون تصور عامیانه یا برخورد سطحی با این معنا به این شکل است که گمان می‌رود وقتی می‌گوییم توده مردم، نگاه هم باید عامیانه باشد در حالی که این‌طور نیست.

اگر به انقلاب اسلامی توجه کنیم انقلابی است که از متن مردم بلند شده و اتفاقا از نقاط فرودست جامعه است، مثلا در تهران از مرکز شهر به پایین، طبقاتی که رفاه چندانی نداشتند قیام کردند، چرا که ثروتمند مساله‌ای ندارد، اما در بین همین مردم هم میل به درنوردیدن پله‌های ترقی هست و هم زنده و پویاست و هم به نظر من سطح بینش و سواد و تفکر بالاتر است.