مرزهای بی‌کران برنامه‌های گفت‌وگو محور

درواقع این انتظار از تلویزیون که تمامی‌برنامه‌های خود را نمایشی و تفریحی ببیند و از پخش برنامه‌های گفت‌وگومحور خودداری کند، نامناسب است. حتی این تصور که پخش برنامه‌های گفت‌وگو محور در دسته برنامه‌های ترکیبی قرار می‌گیرد پس ساده و کم‌هزینه است نیز درست نیست چرا که اگر این نوع برنامه‌ها با وجود اتاق فکر، تحقیقات و برنامه‌ریزی کافی برآورد شوند و از عوامل مناسب تهیه و پخش برخوردار باشند، با دشواری و هزینه بسیار بالا روبه‌رو خواهند شد. ضمن این‌که ساخت یک برنامه گفت‌وگو محور خوب نیازمند تعامل درست و حرفه‌ای مجری، سیستم رسانه و مخاطب است که در صورت ناهماهنگی یکی از این اجزا با بقیه، به‌طور قطع کلیت کار دچار ضعف خواهد شد. با این حال برنامه‌های گفت‌وگو محور که در اصطلاح عمومی‌و رسانه‌ای تاک‌شو (talk show) نام گرفته‌اند امروزه در تلویزیون ما جای پای محکم و ثابتی پیدا کرده‌اند، به‌طوری که اکنون همه شبکه‌‌های تلویزیونی یک یا دو برنامه گفت‌وگو محور در جدول پخش خود دارند، چرا که نیاز مخاطب و علاقه او به این سبک برنامه ثابت کرده که این برنامه‌ها هنوز هم از پرطرفدارترین برنامه‌های تلویزیونی هستند و با توجه به امکانی که برای ارزیابی، تحلیل و برآورده کردن نیاز روزمره مخاطب در رشته‌های مختلف ایجاد می‌کنند، همواره از سوی مخاطبان مورد استقبال قرار می‌گیرند. البته پیش از ورود به بحث برنامه‌‌های گفت‌وگو محور در ایران باید آن را از برنامه‌‌های به اصطلاح تاک‌شو که در دنیا متداول است متمایز کرد.

برنامه‌های تاک‌شو که ریشه آنها به تلویزیون آمریکا برمی‌گردد بیشتر جنبه نمایشی دارند.

اپرا وینفری با برنامه the oprah winfrey show، لری کینگ با «Larry King Live»، باربارا والترز مجری دو برنامه صبحگاهی معروف تلویزیون، «تودی» و «دیدگاه» (The View) ، جان استوارت مجری تاک‌شوی معروف «شوی روزانه با جان استوارت» و دیوید لترمن با برنامه «دیروقت با دیوید لترمن» نمونه‌های موفق برنامه‌های تلویزیونی تاک‌شو هستند که البته نه‌تنها در قامت یک مجری بلکه به عنوان نویسنده و تهیه‌کنندگان برنامه‌هایشان هم شناخته می‌شوند.

در سال‌های اخیر رسانه ملی تجربیات موفقی در ساخت برنامه‌های گفت‌وگومحور داشته است و نشان می‌دهد که این گونه تلویزیونی جای خود را نزد مخاطب باز کرده است.

آزاده محمدی