تاکنون فرزانه فصیحی، مریم طوسی، الناز کمپانی و سپیده توکلی توانستند رکوردهای ملی را جا به جا کنند و به حدنصابهای آسیا نزدیک شوند. در ماههای قبل از المپیک و رویدادهای گزینشی بازیهای ریو، تلاش این دختران در رقابتهای داخل سالن و تورنمنتهای انتخابی هم قابل تامل بود و تجربیات تازهای از دوومیدانی در سطح بینالمللی را برای آنها به همراه داشت.
فرزانه فصیحی، دونده دوهای سرعت ایران که بتازگی در لیگ باشگاههای ایران قهرمان شده است، میگوید: سطح دوومیدانی ایران نسبت به گذشته بالا رفته است و معمولا دوندهها به دنبال رکوردشکنی هستند. از دوستانم گرفته تا خود من با کیفیت تمرین میکنیم و دیگر به کم قانع نیستیم. ما میخواهیم پیشرفت کنیم.
ورزشکار اصفهانی دوومیدانی در ادامه صحبتهایش با جامجم بحث امکانات را به میان میکشد و میگوید: اگر بخواهیم امکاناتمان را با کشورهای مطرح آسیایی مقایسه کنیم واقعا کمبودهای زیادی داریم. ورزشکاران آنها در سطح حرفهای زندگی و تمرین میکنند؛ مثلا مربی، بدنساز، دکتر تغذیه، فیزیوتراپ، ماساژور و امکانات دیگری دارند که داشتن آنها برای دختران دونده در ایران با این شرایط آرزویی دستنیافتنی است. فدراسیون دوومیدانی تلاش خود را میکند، اما با مشکلات مالی، بیش از این امکانپذیر نیست.
رسیدن به حدنصابها و ورودی بازیهای آسیایی، قسمتی از اهداف بانوان دوومیدانیکار ایرانی است. همین طور کسب سهمیه جهانی یا المپیک. فصیحی دو سال تا بازیهای آسیایی جاکارتا و چهار سال تا المپیک بعدی وقت دارد. او میگوید: تجربه این چند سال به من آموخت باید خودم کار کنم و منتظر کسی نباشم. تامین امکانات برای ورزشکار مهم است، اما وقتی شرایط به همین منوال است چارهای نیست جز این که خودم تا اندازهای که میتوانم بر اتفاقات مدیریت داشته باشم و آنها را به نفع خودم تغییر دهم. البته همیشه این گونه نیست و گاهی ممکن است رشته کار از دستم بیرون برود. هدفم بازیهای آسیایی است و بعد از آن باید به حدنصابهای المپیک فکر کنم.
فصیحی با زمانی که در رقابتهای 60 متر ثبت کرد در ردهبندی فدراسیون جهانی دوومیدانی خودش را بالا کشید. پس از آن نام او بیشتر سر زبانها افتاد تا این که بتازگی در سه مرحله لیگ برتر دوومیدانی بانوان قهرمان شد تا تردیدی از توانمندیهای خود در دوی صد متر سرعت باقی نگذارد.
دختر دوومیدانی ایران دلایل حضورش را با تیم دانشگاه آزاد در لیگ دوومیدانی بیشتر به خاطر جنبه مالی ارزیابی میکند و میگوید: متاسفانه بدون اسپانسر هستیم و از هیچ کجا حمایت نمیشویم. حمایت مالی باشگاهها از ورزشکاران دوومیدانی به نسبت برخی رشتههای ورزشی ناچیز است، اما باید به عنوان ورزشکار به این چرخه کمک کنیم تا از حرکت نایستد. دوومیدانی به فعالیت نیاز دارد. همانگونه که ما به خاطر تامین هزینههایی که خودمان در طول سال متحمل میشویم به حمایت حامیان مالی نیاز داریم. من واقعا دوست دارم دوومیدانی به عنوان ورزش مادر بیشتر حمایت شود، زیرا استعدادهای خوبی داریم که باید به آنها بها داده شود. مربیان ما زحمت میکشند و با نبود امکانات قهرمان میسازند مانند مربی خود من آقای مسعود رحمانی که از ایشان سپاسگزارم. در حقیقت در این سالها من و دو به هم وابسته شدهایم. پس نگذاریم این ورزش رو به نابودی برود.
فصیحی با اشاره به برنامههای آینده میگوید: امسال رقابتهای قهرمانی آسیا وبازیهای کشورهای اسلامی را در پیش داریم. همینطور بهمن سال آینده بازیهای داخل سالن آسیا که امیدوارم با برنامه بلندمدت فدراسیون به موفقیت برسیم.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم