سهمیه بندی بنزین راه حل مناسبی است

آن گونه که از گفتار مقامات دولتی بر می آید ، بودجه واردات بنزین قبل از شهریور ماه به اتمام می رسد و دولت مجبور است با اتکا به تولید داخلی بنزین ، پاسخگوی تقاضای روزافزون این کالای استراتژیک باشد.

کد خبر: ۹۴۷۵۴

معنی این معادله ، کمبود بنزین و جستجو برای یافتن راهی به منظور جبران این کمبود است. دولت می گوید مجلس با نیمی از بودجه درخواستی دولت برای واردات بنزین موافقت کرده و معنی آن نبود پول برای خرید بنزین از خارج در نیمه دوم سال است . در نتیجه 3 راه برای جبران این کمبود وجود دارد: راه اول تامین بودجه واردات بنزین برای نیمه دوم سال توسط مجلس است . راه دوم دونرخی شدن بنزین است ، به این معنی که دولت موجودی بنزین داخلی را به قیمت تثبیت شده 80 تومان میان خودروها توزیع کند و مازاد مصرف خودروها (به استثنای خودروهای عمومی و تاکسی ها) را با همان نرخی که از خارج وارد می کند (قیمت منطقه ای خلیج فارس) از مصرف کننده پرمصرف بگیرد. یعنی مصرف شخصی بیشتر مساوی است با پرداخت پول بیشتر و دولت برای تامین بنزین مازاد ، پولی را از جیب بیت المال نمی پردازد. اما راه سوم سهمیه بندی است . یعنی به هر خودرو مقدارد مشخصی بنزین در روز یا ماه تحویل می شود و مازادی برای آن وجود نخواهد داشت . به عبارت بهتر افراد باید مصرف بنزین خود را با سهمیه تعیین شده هماهنگ کنند و در صورت اتمام ، یا در خانه بمانند و از خودروی شخصی خود استفاده نکنند و یا راه دیگری برای رسیدن به مقصدهای خود پیدا کنند....
ملاحظه می شود که در میان 3 راه حل یادشده ، راه حل دوم یعنی دونرخی شدن منطقی ترین و کم ضررترین ، راه حل اول یعنی تامین کسری بودجه واردات و راه حل سوم یعنی سهمیه بندی دارای بیشترین ضرر و کمترین فایده است لذا باید به تصمیم گیران درباره راههای تامین کسری بودجه بنزین درباره اشتباه محض بودن طرح سهمیه بندی هشدار داد و راه حل دونرخی شدن را به جای آن پیشنهاد کرد. حداقل این طرح تبعات روانی را ندارد و پول اضافی نیز نمی خواهد چراکه دولت عین پول واردات بنزین اضافی را از پرمصرف ها که بیشتر قشر مرفه جامعه هستند ، می گیرد و البته فکری هم به حال بنزین تاکسی ها و مسافربرهای شخصی خواهد کرد تا کرایه ها افزایش نیابد.