از چارقدهای دیروز تا روسری‌های امروز

اما نام این سرپوش‌ها در مناطق مختلف متفاوت است و با وجود منسوخ شدن پوشش‌های محلی هنوز در مناطقی از ایران استفاده از آن رواج دارد. پس بد نیست حداقل تعدادی از این سر پوش‌های محلی کشورمان را بشناسیم و نام آنها را از یاد نبریم.

چادر بلوچی: زنان بلوچی از قدیم از چادرهایی با همین نام به شکل تمام قد استفاده می‌کردند.اما همین چادرها که ابتدا برش گردی داشت حالا چهار گوش و از جنس حریر است و زنان برش مستطیل شکلی آن را از درازا بر سر می‌اندازند و سر دیگر آن را به طرف شانه رها می‌کنند.این پوشش سر هنوز هم در میان این زنان مرسوم است.

مینا: روسری زنان بختیاری میناست. پارچه‌هایی حریر با ابعاد بزرگ که حاشیه‌های آن برای دختران با پولک‌های ریز و برای زنان با سکه‌های طلا و نقره تزئین شده است.اما این سرپوش‌ها با قرار دادن لچک به شکل کلاه‌هایی کوچک روی سر زنان بختیاری تکمیل می‌شود.

یاغلوق: قشقایی‌ها هم چارقدی ظریف با حاشیه‌های ملیله دوزی شده بر سر دارند. آنها چارقد را به شکل سه‌گوش برش می‌دهند که ضلع بلندتر آن انحنایی به سمت بیرون دارد و در زمان استفاده این انحنا جلوی پیشانی قرار می‌گیرد. البته این چارقد با یاغلوق که به شکل دستمال سر است و به صورت مثلث تا شده و در پشت سر گره می‌خورد پوشش سر آنها را کامل می‌کند.

روسری ترکمنی: زنان ترکمن از چارقدهای پشمی بزرگ با ریشه‌های بلند در خارج از خانه و روسری نازک‌تر با اسم یالیق در خانه و عروسی‌ها استفاده می‌کنند.

لچک: سرپوش‌هایی سفید و سه‌گوش که قسمت جلوی آن نواردوزی می‌شود و مخصوص خانم‌های مازندرانی است. به علاوه چارقدهایی چهار گوش به رنگ سفید که به صورت دولا بر سر می‌گذارند و دو طرف آن را در زیر گلو سنجاق می‌زنند.