توقف در مرحله استعدادیابی

در اینجا با نگاهی امیدوارانه به آینده و این‌که رشته‌هایی مثل والیبال، شمشیربازی، دوومیدانی و تیراندازی، آرام‌آرام خود را به سه رشته اصلی و ثابت ما در المپیک یعنی کشتی، تکواندو و وزنه‌برداری نزدیک می‌کنند، نمی‌توان به این نکته اشاره نکرد که هنوز با گذشت 20 سال از ظهور رشته تربیت بدنی و علوم ورزشی در ایران، فرآیند قهرمان‌پروری و قهرمان‌سازی در کشور به صورت گلخانه‌ای انجام شده و پشتوانه‌ای برای ستاره‌های تصادفی ورزش ایران مشاهده نمی‌شود.

هنوز ورزشکاران ما با روانشناسان ورزشی قهر هستند و هنوز آن‌طور که باید به مشاوره متخصصان تغذیه، فیزیولوژی و علم تمرین اطمینان نمی‌شود.

شکسته شدن بیش از 80 رکورد جهانی و المپیک در این دوره از بازی‌ها نشان داد؛ رقابت اصلی، مستمر و بی‌پایان المپیک از دانشگاه‌ها و مراکز پژوهشی آغاز می‌شود و شکسته شدن رکوردها، بیش از هر چیز حاصل توسعه فناوری‌ها، پیشرفت مستمر در علم تمرین و همچنین تلفیق علم و عمل در یک فرآیند سیستماتیک است.

در حالی که ورزش ایران از فقدان اماکن ورزشی استاندارد رنج می‌برد و ورزش قهرمانی ایران در گام اول خود یعنی استعدادیابی گیر کرده و برنامه‌ای برای پرورش استعدادهایش ندارد، و تا زمانی که ارتباط مستمر و نظام‌مند فدراسیون‌های ورزشی با مدارس بویژه مدارس ابتدایی قطع باشد، نمی‌توانیم شاهد اتفاقی معجزه‌آسا در ورزش قهرمانی باشیم. ضمن این که کرسی‌های بین‌المللی از حضور چهره‌های موثر ورزشی خالی است و حق ورزشکاران ایرانی براحتی هر چه تمام‌تر پایمال می‌شود. اجازه دهید مطالب فوق را با یک شعار تکمیل کنم:«ما نیازمند یک برنامه بلندمدت هستیم».

رضا شجیع

کارشناس ورزش