در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
یادداشت
شمشیر 2 لبه عابدینی
همه آنهایی که تا 2 و 30 دقیقه بامداد پنجشنبه بیدار بودند شاید یک بار تجربه شمشیربازی داشتند اما هرگز نخواستند این فعالیت دوران بچگی را جدی بگیرند. شمشیربازی دوران بچگی سن و جنسیت ندارد اما پسرها با ارتباط سمبلیک جنگ و ورزش، شمشیربازی را یک بازی مردانه تلقی میکنند.
بامداد پنجشنبه اما مرور خاطرات کودکی با یک بازی، به صورت خودجوش معنا و مفهوم بیشتری پیدا کرد و نشان داد ورزش وجه مشترکی با بازی آن روزها ندارد و فعالیتی فیزیکی در عین حال دارای جدیت و اهداف زیادی است که بدون در نظر گرفتن آنها نمیتوان در رویدادهای جهانی حاضر شد.اگر بازی کودکانه درون خانه است، ورزش به وسیلهای برای ارتباطات جهانی درآمده که برای همه قابل فهم است.
مسابقه نیمه نهایی مجتبی عابدینی در شمشیربازی المپیک کمتر از پنج دقیقه بود اما درخشش او روی صحنه بینالمللی، تا ساعتها بعد از رویداد ورزشی چهره یک قهرمان را در اذهان عمومی به تصویر کشید که با وجود شکست مقابل حریف، از او یک نماد محبوبیت ساخت. اشکهای عابدینی و گفتن این جمله کوتاه با بغض؛ «مدال میخواستم»، پیام قهرمانی بود که چقدر میتواند در ارتقای اجتماعی با صرف کمترین لحظات اثرگذار باشد.
شمشیر دو لبه عابدینی علاوه بر رقابت در میدان مسابقه، ثابت کرد یک واقعه ورزشی خیلی زود میتواند در میان وقایع جاری سیاسی و اقتصادی گسترده شود و ارتباط وسیع جهانی به وجود آورد. تصور کنید از زمان قبل از شروع مسابقه، حین و بعد از آن یک ملت با عابدینی شمشیر زد، فریاد پیروزی برآورد، حس دلسوزی و همراهی و حمایت مردم را در راس همه موضوعات روز آنها قرار داد تا ثابت شود ورزش حرف مهمی برای گفتن در یک جامعه دارد ؛ مهم تر از بازی دوران کودکی، آنجا که پای ارتقای اجتماعی از طریق ورزش در میان است.
محمد رضاپور
ورزش
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
