پایان افسانه مسی؟

تیم را به فینال جام‌جهانی برد و سه بار تا فینال کوپا آمریکا رسید، اما تیغ او آن‌قدر تیز نبود که آرژانتین را قهرمان کند. او همه کار کرد، اما مردم آرژانتین از قهرمانشان فقط قهرمانی می‌خواستند. لئو مسی یک انسان بود با همه مختصات انسان‌ها، اما مردم کشورش چیزی فراتر از انسان می‌خواستند. آنها مارادونا را دیده بودند که راه دعوا و مبارزه و جنگ را خیلی خوب بلد بود؛ حتی با سیاستمداران و خبرنگاران، اما جنس مسی متفاوت بود. او فقط یک فوتبالیست فوق‌العاده با مهارت‌های خارق‌العاده بود، اما اهل دعوا و درگیری نبود. شانه‌های مسی به اندازه شانه‌های مارادونا قدرتمند نبود و این دقیقا بدشانسی مسی بود که اسطورهای چون مارادونا در گذشته نه‌چندان دور آرژانتین می‌درخشید. البته مسی در این راه بدشانسی‌های دیگری هم داشت. از فینال جام‌جهانی که همتیمی‌هایش موقعیت‌های بسیاری را از دست دادند تا دو فینال کوپا در دو سال اخیر که انگار هیگواین قسم خورده بود، دروازه خالی را نبیند. حتی داور ضعیف بازی بامداد دیروز با آن قضاوت فاجعه‌اش هم دلیل محکمی بر بدشانسی‌های مسی بود. داور برزیلی که روخو را بی‌دلیل با کارت قرمز مستقیم اخراج کرد، اما هیچ‌یک از اینها برای مردم آرژانتین مهم نبود. آنها از مسی قهرمانی می‌خواستند. آنها تشنه جام بودند. جامی که 23 سال است به آن نرسیده بودند و قهرمان نشدن در کوپای امسال، عطش آنها را چند برابر کرد. مسی برای رسیدن به قهرمانی و جام همه کار کرد. حتی به باورهای کهنه مردم آرژانتین هم تن داد و صورتش را اصلاح نکرد، اما باز هم ناکام ماند. لئو بامداد دیروز پنالتی اول آرژانتین را در ضیافت بی‌رحم پنالتی‌ها به خارج زد تا مشخص شود از نظر روحی و روانی نابود است. همین پنالتی، آرژانتین را به ویرانه تبدیل کرد تا بعد از شکست آرژانتین دنیا برای مسی تمام شود. او بعد از نایب‌قهرمانی تکراری آرژانتین، از بازی ملی وداع کرد تا شاید کمی آرامش بگیرد. او برای این همه فشار متولد نشده بود. او نمی‌توانست نگاه پر از مسئولیت و انتظار یک کشور را تحمل کند. او رفت بدون آن‌که در رده ملی، جامی برای آرژانتین کسب کرده باشد.