داوری‌های این فصل مطلوب بود

داورانی مانند مظفری‌زاده، ممبینی، محمود رفیعی، افشاریان و قهرمانی. اشتباه‌هایی که برای برخی داوران بسیار باتجربه و سرشناس به وجود آمده بود (مانند جوی که علیه فغانی به وجود آمد) کمیته داوران را برای فرستادن داوران جوان به زمین‌های پرتماشاگر، با شک و تردید مواجه می‌کرد.

البته این را هم نباید نادیده بگیریم که دست کمیته داوران در ابتدای فصل خالی بود. فصل با حواشی بسیاری آغاز شد. بعضی از سوت‌ها گاهی ناخواسته به ضرر یک تیم می‌شد.

پرسپولیس حضور خود در پایین جدول را ناشی از اشتباه‌های داوری می‌دانست و استقلال البته چنین ادعایی نداشت. ولی در مجموع چیدمان جدول لیگ برتر در پایان نیم فصل و کل فصل، بر اساس لیاقت و توانمندی تیم‌ها بود نه اشتباه‌های داوری.

البته اشتباه‌های سهوی داوری، گاهی باعث می‌شد مسئولان فدراسیون به وزارت ورزش احضار شوند و حتی شائبه‌هایی هم در مورد برخی بازی‌ها وجود داشت؛ اما حقیقت این بود که اشتباه‌ها، ناشی از بی‌تجربگی و جوانی داوران بود و به تبانی هیچ ارتباطی نداشت.

در یک کلام باید گفت فصل اخیر، با اشتباه‌های داوری آغاز شد، با همان اشتباه‌ها ادامه پیدا کرد و با تجربیات به‌دست آمده از اشتباه‌ها، بخوبی پایان یافت.

اگر از تنها پنالتی خارج از محوطه در بازی پرسپولیس و راه‌آهن که به داخل محوطه منتقل شد بگذریم (که البته آن پنالتی هیچ سودی هم برای پرسپولیس و راه‌آهن نداشت)، در مجموع می‌توان گفت به‌دلیل پایان خوب لیگ برتر، داوری‌های آن هم با نادیده گرفتن بعضی از اشتباه‌های داوری، مطلوب بوده است.

هوشنگ نصیرزاده - کارشناس داوری و حقوقی