به گزارش مهر، این بیمارستان یکی از مهمترین مراکز درمانی استان کرمانشاه با بیش از ۴۰ سال قدمت است که با توجه به داشتن بخش تروما بیشتر مراجعات ناشی از حوادث و سوانح به این مجموعه درمانی هدایت میشود و به همین دلیل همواره شلوغی و ازدحام همراه با ناله دردناک مصدومان در آن آواهای آشنا و تکراری است.
گلایههای متعدد و نگرانیهای پرتعداد شهروندان کرمانشاهی از کیفیت پایین خدمترسانی به بیماران و همچنین ابراز نارضایتی از محیط نابسامان آن چیزی است که بارها اعلام شده است.
یکی از بیماران مراجعهکننده به بخش ارتوپدی این بیمارستان گفت او را بدون اطلاع و سوال و جوابهای معمول قبل از درمان برای بخیه معمولی روی بند نخست انگشت سبابهاش بیهوش کردهاند؛ در حالی که به دلیل حساسیت، بیهوشی او ساعتها با حالت تهوع و استفراغ همراه بوده است.
این بیمار افزود: اصلا توقع پوشاندن لباس مخصوص اتاق عمل را نداشتم، اما هنوز در تعجب هستم چرا مرا با کفش روی تخت اتاق عمل بردند. آنجا همه نوع زخمی و مصدوم بود و کفش هم آلودهترین چیزی است که میشود داخل اتاق عمل برد.
وی افزود: بعد از بیهوشی مرا به بخش ارتوپدی باز گرداندند، در حالی که روی تختهای بخش ارتوپدی حتی یک متکا و ملحفه هم برای بیمار نیست. به دلیل افت شدید فشار حالت تهوع داشتم، اما حتی برای گرفتن یک فشار ساده هم کسی پیدا نمیشد. همراه من برای حالت تهوعی که داشتم مجبور بود در به در به دنبال کیسه فریزر باشد.
در همین حال رئیس بیمارستان آیتالله طالقانی کرمانشاه اظهار کرد: متأسفانه اقدامات معدود پزشکانی در این بیمارستان برای هدایت بیماران به بخش خصوصی سبب کاهش شدید درآمد بیمارستان و نارضایتی شدید مراجعان میشود.
دکتر فرشید رئیسی گفت: متأسفانه با این اقدام برخی پزشکان، افرادی که بضاعت مالی ندارند دچار عوارض جبران ناپذیری میشوند و تمام ساخت و سازها و اقدامات آموزشی و دیگر مسائل که در نهایت باید در خدمت کار برای بیمار باشد، با کندی مواجه میشود.
وی با ابراز تاسف از اضطراب و ناراحتی بیمارانی که ناامید از همه جا از پزشکان مدد میخواهند، ادامه میدهد: مطمئن باشید هیچ کس به اندازه من ناراحت و مضطرب نیست و عذاب وجدان ندارد. متأسفانه فرهنگ نادرستی در بیمارستان رواج یافته و امیدواریم مسئولان مربوط پیگیری کنند تا گره از کار بیماران باز شود. این مسئول خواستار برخورد با متخلفان شد و افزود: از اندوه فراوان گاهی خواب به چشم ندارم. هر کدام از ما ممکن است با قضا و قدر الهی گذرمان به بیمارستان بیفتد و این واقعیات تلخ را مشاهده کند.