فرصتی برای وحدت جهان اسلام

توسعه فرهنگ و تمدن اسلامی در طول چهارده قرن گذشته در میان ملل و مناطق مختلف جهان و دستاوردهای عظیم و چشمگیر آن در عرصه های گوناگون ، چیزی نیست که پوشیده و مکتوم باشد.

کد خبر: ۸۸۴۳۵

این همه ، بی تردید ناشی از غنای ذاتی این دین الهی است که جوششی پایان ناپذیر دارد و در هر عصر و زمان ، ملتها و جوامع بسته به میزان سعی و تلاش خود ، توفیق بهره مندی از این منبع لایزال را به دست آورده و می آورند. بدیهی است که اسلام همواره دشمنان و بدخواهانی را نیز در پیش روی خود داشته است . در زمره این بدخواهان ، «استهزاءکنندگان» ، سیاه ترین و پلیدترین نوع عملکرد را داشته اند و اتفاقا بنا به تصریح قرآن کریم ، هیچ پیامبری مبعوث نشد مگر آن که مورد طعن و تمسخر این جمع سیاه کار قرار گرفت. (یس : آیه 30) این جماعت در ابتدای بعثت با طرح القاب و برچسب های گوناگون مانند ساحر ، مجنون ، شاعر و امثالهم ، آزار و اذیت بر پیامبر را آغاز کردند و حتی جمعی از اینان به سرودن اشعار هجوآمیز درباره آن حضرت و آیین توحیدی اسلام ، روی آوردند. ادامه دهندگان این سیاه کاری را در طول تاریخ پرفروغ اسلام نیز می توان سراغ گرفت و اگرچه تلخی و گزندگی چنین رفتارها و کردارهایی کم نبوده است اما در مقابل ، حلاوت ذاتی اسلام به حدی بوده که این قوم ، طرفی از خباثت های خود نبسته اند. در دوران حاضر چنین به نظر می رسد که سیاه کاران جهانی با بهره گیری از ابزار و روشهای نوین در حال برنامه ریزی برای پی ریزی دور جدیدی از دستیازی به «استهزاء» برای مقابله با اسلام هستند. نگارش و انتشار کتاب «آیات شیطانی» توسط سلمان رشدی در همین راستا قابل تجزیه و تحلیل است . برخلاف آنچه عده ای در زمان انتشار این کتاب عنوان می کردند و آن را صرفا تراوشات مغزی یک فرد به شمار می آوردند و بر همین اساس موضعگیری صریح و قاطع امام خمینی (ره) در صدور حکم اعدام این نویسنده موهن به عنوان یک حکم مورد قبول تمامی مذاهب اسلامی و نیز جاری در طول زمان را به صلاح نمی دانستند ، روند حوادث و وقایع پشتیبانی جدی سیاهکاران بین المللی از این اقدام تحت پوشش دفاع از آزادی بیان نشان داد که این گونه حرکتهای به ظاهر فردی را باید در یک چارچوب بزرگتر ، مورد ارزیابی قرار داد. بر همین مبنا ، انتشار کاریکاتورهای توهین آمیز درباره رسول گرامی اسلام در حال حاضر را نمی توان منقطع از اقدامات قبلی دانست و آن را مبنا و پایه ای برای خباثت های بعدی به شمار نیاورد. در قبال چنین سیاست و برنامه ای ، جهان اسلام نباید صرفا به پاره ای واکنش های مقطعی و موردی اکتفا کند ، اگرچه تظاهرات مسلمانان در مناطق مختلف کاری بایسته و ضروری است . در این برهه ، سازمان کنفرانس اسلامی به عنوان محوریت سیاسی کشورها و ملتهای مسلمان در عرصه بین المللی باید نقش و رسالت خود را به خوبی ایفا نماید. این مساله مسلما به معنای نادیده انگاشتن مسوولیت های هر کشور و نیز هر فرد مسلمان در این زمینه نیست ، اما از سوی دیگر به هیچ وجه نباید از نوع و میزان تاثیرات اقدامات جمعی در فضای بین المللی موجود غافل بود بنابراین ، ایران در کنار اقداماتی که خود راسا دنبال می کند ، باید فعال شدن سازمان کنفرانس اسلامی به منظور پیگیری این مساله تا رسیدن به یک معاهده بین المللی مبنی بر ممنوعیت هرگونه توهین و استهزاء نسبت به ادیان الهی و مقدسات آنها را در دستور کار خود قرار دهد. چنین اقدامی ، قطعا با مخالفت ها و کارشکنی کسانی که راه انداختن «جنگهای صلیبی» را برنامه ریزی کرده و دنبال می کنند مواجه خواهد شد اما حداقل دستاورد آن ، پیوند و اتحاد ملتها و دولتهای اسلامی حول شخصیت پیامبر اکرم (ص) و قرآن خواهد بود که در جهان پرتلاطم کنونی ، امری کاملا ضروری و اجتناب ناپذیر است . هیچ شکی نیست که اگر امروز سیاه کاران رو به حربه «استهزاء» آورده اند، این حاکی از احساس عجز و ناتوانی در عرصه عقل و منطق و استدلال است . در مقابل ، گسترش اسلام در مغرب زمین علی رغم تمامی تبلیغات منفی علیه آن ، پیامی جز پویایی منطق و فرهنگ اسلامی در عصر و زمانه حاضر ندارد. در چنین شرایطی ، وحدت امت اسلامی ، مسلما دستاوردهایی بیکران را به دنبال خواهد داشت. این فرصت را نباید از دست داد.