سـرزمین عجایب در انتظار شماست

بولیوی کشوری زیبا، متنوع از لحاظ جغرافیایی و چند قومی در قلب آمریکای جنوبی واقع شده است. گرچه همسایه‌های این کشور، یعنی پرو، شیلی، آرژانتین، پاراگوئه و برزیل از شهرت بیشتری نسبت به بولیوی برخوردار هستند، اما در این کشور عجایبی قرار گرفته که باعث تمایز بولیوی نسبت به همسایگانش می‌شود. گاهی از بولیوی به عنوان «تبت» آمریکا نام می‌برند چراکه یکی از دورترین کشورهای نیم‌کره غربی است. به‌جز رودخانه قابل کشتیرانی پاراگوئه که تا اقیانوس اطلس ادامه پیدا می‌کند، بولیوی و پاراگوئه هیچ‌گونه راه آبی دیگر ندارند و تنها دو کشور محصور در خشکی واقع در قاره آمریکا هستند. یکی از نکات جالب توجه در مورد بولیوی، درصد بالای جمعیت بومی این کشور است که با 60 درصد تبار ناب آمریکایی، آن را به بومی‌ترین سرزمین این قاره تبدیل کرده است.

شش اثر و بنای تاریخی بولیوی در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفته که یکی از آنها خرابه‌های شهر تیاهواناکو است. این منطقه که یکی از گهواره‌های تمدن بشری و قدیمی‌‌ترین نمونه تمدن در قاره آمریکاست، حدود 27 قرن است که خودنمایی می‌کند.

این شهر بخش مهمی از تمدن اینکا و به مدت پانصد سال مرکز اداری ـ آیینی بوده است. ویرانه‌های این شهر در نزدیکی کرانه جنوب غربی ساحل دریاچه تیتیکاکا در 72 کیلومتری لاپاز جای دارد.

شهر تاریخی دیگر پوتوسی نام دارد. پوتوسی با 4090 متر ارتفاع از سطح دریا، یکی از مرتفع‌ترین شهرهای جهان است. دلیل اهمیت تاریخی این شهر، وجود تپه ریکو یا کوه غنی است که مرکز استخراج نقره بوده است.

پوتوسی در سال 1987 در میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.

از تاریخ که بگذریم، طبیعت بولیوی هم جذابیت‌های خاص خود را دارد. پارک ملی «نوئل کمف مرکادو» در شمال بخش «سانتاکروز» استان «خوزه میگل د ولاسکو» در کشور بولیوی و در مرز برزیل قرار دارد. این پارک که نمایشگر بخش کوچکی از آمازون و تنوع زیستی متنوع این منطقه است، با نمایی از جنگل‌های وسیع و آبشار باشکوه، تصویری بی‌نظیر را برای گردشگران فراهم می‌کند. یکی دیگر از پارک‌های ملی، پارک «مَدیدی» است که توسط نشنال جئوگرافی، به عنوان یکی از 20 مکان عالی جهان برای گردشگری نام برده شده است. اما شاید عجیب‌ترین پارک بولیوی، پارک ملی «تورو تورو» است که در آن آثار فسیلی زیادی از جمله هزاران رد پای دایناسورها، غارها، آبشارها، نقاشی‌های سنگی و موارد دیگر، به چشم می‌خورد.

از دیگر نقاط مشهور اما ترسناک بولیوی، جاده یونگاس است. این جاده که جاده مرگ نیز نام دارد، یک مسیر 69 کیلومتر میان لاپاز و کوریکو است. گرچه صخره‌های تیز و سرسبز کناره‌های این جاده منظره‌ای زیبا را فراهم می‌کند، اما آوازه آن به‌خاطر خطرناک بودنش است به‌گونه‌ای که سال 1995 بانک توسعه کشورهای آمریکای لاتین، یونگاس را خطرناک‌ترین جاده جهان نام نهاد. برآوردی در سال 2006 نشان داد که سالانه 200 تا 300 نفر در این مسیر جان خود را از دست می‌دهند.

یکی از منحصربه‌فردترین مناطق بولیوی سالار دو ییونی، بزرگ‌ترین کویر نمک دنیاست که در نزدیکی رشته کوه آند در جنوب غربی این کشور واقع شده است. این دشت پوشیده از نمک در ارتفاع 3565 متری از سطح دریاهای آزاد قرار دارد. هنگامی که باران بر روی این منطقه فرود می‌آید، سطح آن صیقل خورده و مانند یک آیینه می‌شود؛ به‌گونه‌ای که انعکاس ابرها بر روی زمین تصویری شگرف را ایجاد می‌کند.

چطور برویم؟

اگر شما هم به دنبال سفر به بولیوی و دیدن مناطق زیبای آن هستید، باید راهی سفارت این کشور در سعادت‌آباد شوید. گرچه چند سال گذشته، اعلام شد که به علت روابط دوستانه دو کشور، ویزا لغو خواهد شد، اما هنوز این امر محقق نشده و باید به‌دنبال اخذ ویزا باشید. باید بدانید به علت ارتفاع بالای این کشور، ایرلاین‌های محدودی، خط پروازی به بولیوی را ترتیب داده‌اند، اما به هر حال لوفت‌هانزا گزینه مناسبی خواهد بود.

نرگس انصاری