حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
شهادت استاد دانشگاه در محوطه وزارت علوم
در پی تظاهرات دانش آموزان و دانشجویان در دانشگاه تهران و کشته و زخمی شدن بسیاری از آنها توسط نیروهای نظامی در 13 آبان سال 1357 ، دولت شریف امامی که با شعار آشتی!
ملی سر کار آمده بود سقوط کرد و با روی کار آمدن کابینه نظامی به نخست وزیری ارتشبد ازهاری ، دانشگاه ها و دیگر مراکز علمی کشور به طور رسمی تعطیل گردید. تعدادی از استادان پس از مدتی دربه دری و گرد هم آمدن در گوشه و کنار شهر ، تازه چند روز بود که توانسته بودند از در کوچک غربی دانشگاه خود را به باشگاه برسانند ، آنها از این فرصت استفاده کرده و در یکی از اتاقهای آنجا در مورد روشهای مبارزه با نظامیان و چگونگی بازگشایی دانشگاه به تبادل نظر می پرداختند. صبح روز 28 آذر وقتی استادان می خواستند وارد دانشگاه شوند با ممانعت نظامیان روبه رو شدند ، یکی از اساتید به این امر اعتراض کرد و به افسری که مانع از ورود او می شد گفت : به دستور چه کسی از ورود استادان به دانشگاه جلوگیری می کنید؛ افسر پاسخ داد: به دستور رئیس دانشگاه و با اشاره دست ، رئیس را که با گروهی مشغول قدم زدن در حیاط دانشگاه بود، نشان داد و گفت : اگر اعتراضی دارید می توانید به شخص ایشان اعلام کنید. استاد معترض پشت نرده ها ایستاد تا رئیس به نزدیکی او رسید آن گاه خطاب به او گفت : آیا شما دستور به چنین کاری داده اید؛ رئیس دانشگاه که نمی دانست او یکی از اساتید دانشگاه است با عصبانیت پاسخ داد: بله من دستور دادم ، به شما چه مربوط است؛ استاد معترض گفت : شما خیلی بیجا کرده اید که چنین دستوری داده اید ، چه کسی به شما گفته در دانشگاه را به روی استادان ببندید؛ رئیس پیر جلو آمد و دستهای لرزان خود را از میان نرده ها بیرون آورد به صورت استاد سیلی زد. همکاران رئیس آن استاد را به رئیس معرفی کردند و از اوخواستند تا از استاد دلجویی کند اما دلجویی او فایده ای نداشت و خبر توهین به یک استاد ، سریعا به گوش دیگر اساتید رسید. صبح روز 29 آذر ، حدود 70 نفر از استادان با شعار «بازگشایی دانشگاه ها به روی مردم ، استادان و دانشجویان» در دانشگاه تهران متحصن شدند. علما و مردم نیز از این اقدام اساتید حمایت و با مشتهای گره کرده و شعارهای همبستگی به سمت دانشگاه تظاهرات کردند. روز دوشنبه دوم دیماه حدود 100 تن از استادان دیگر دانشگاه ها که به علت ممانعت نظامیان نتوانسته بودند به جمع متحصنین دانشگاه تهران بپیوندند در ساختمان مرکزی وزارت علوم اجتماع و تحصن کردند. این اقدام اساتید که چندین روز به طول انجامید و نظر گروههای مختلف جامعه را به سوی خود جلب ساخت ، خشم رژیم را برافروخت و در تاریخ 5 دیماه ، پلیس برای شکستن این اعتصاب به جمع اساتید ، حمله ور شد و درگیری شدیدی رخ داد ، در این میان یکی از اساتید جوان دانشگاه پلی تکنیک به نام دکتر کامران نجات اللهی در محوطه وزارت علوم که محیط امن برای استاد و دانشجو شمرده می شود ، هدف گلوله قرار گرفت و در سن 27 سالگی به شهادت رسید. این رویداد سبب شد تا تحصن اساتید رنگ تازه ای به خود بگیرد و به یک مبارزه جدی علیه رژیم پهلوی تبدیل شود ، گروههای مختلف مردم با ارسال نامه و تلگراف و تجمع در خیابان های اطراف دانشگاه تهران ، با استادان ابراز همبستگی می کردند. آیت الله طالقانی نیز که تازه از زندان آزاد شده بود ، به دانشگاه آمد و با متحصنین مذاکره کرد این اقدام پشتیبانی عمومی از این حرکت را بیش از پیش گسترش داد. خبر این واقعه بسرعت در کشور پیچید و در سایر نقاط کشور بویژه شهرهای دانشگاهی ، موجی از اعتراض به پا خاست ازجمله در تبریز ، پزشکان و داروخانه ها دست به اعتصاب 24 ساعته زدند و اساتید دانشگاه و روحانیت آن شهر ، با صدور اعلامیه ای شهادت استاد نجات اللهی را محکوم کردند. گروههای مردم نیز که در حوالی بازار قصد تظاهرات داشتند ، توسط ماموران نظامی از روی پشت بام بازار مورد حمله قرار گرفتند و بسیاری به شهادت رسیدند. سرانجام مقاومت متحصنین مردم کار خود را کرد و در بیست و پنجمین روز تحصن (روز 24 دیماه) آیت الله طالقانی و گروهی از مبارزان به دبیرخانه دانشگاه آمدند و به اتفاق متحصنان در حالی که دهها هزار زن و مرد آنها را همراهی می کردند ، بدون توجه به مخالفت رژیم درهای دانشگاه را به روی مردم گشودند.
گفت و گو
