شارژ باتری خبر می‌دهد از سر درون

هدف از گنجاندن این امکان در سال 2012 از سوی کنسرسیوم جهانی وب یا همان W3C که مسئول سازماندهی و نظارت بر استانداردهای وب است، دادن فرصتی به وبسایت‌ها برای کاهش مصرف انرژی دستگاه کاربر بود. به‌این‌ترتیب که وبسایت یا اپلیکیشن مبتنی بر وب بتواند با تشخیص شارژ اندک لپ‌تاپ یا گوشی کاربر، برخی ویژگی‌هایی (نظیر نمایش فایل‌های انیمیشن) را که انرژی زیادی مصرف می‌کند متوقف کند تا کاربر بتواند زمان بیشتری را به استفاده از آن وبسایت یا اپلیکیشن سپری کند.

اکنون بیشتر مرورگرهای اینترنتی ازجمله فایرفاکس، اپرا و کروم از این ویژگی پشتیبانی می‌کنند. البته هنگامی که این ویژگی طراحی شد، برداشت می‌شد که این مساله نمی‌تواند تاثیری در نقض حریم خصوصی افراد داشته باشد و به همین دلیل وبسایت‌های مختلف برای استفاده از این ویژگی نیازی به اجازه گرفتن از کاربر ندارند. اما پژوهشی جدید نشان می‌دهد اطلاع وبسایت‌ها از میزان شارژ باتری لپ‌تاپ یا گوشی می‌تواند به شناسایی هویت فرد کاربر بینجامد.

هر وبسایت می‌تواند با گنجاندن این ویژگی در کدهای خود، زمان باقیمانده برای اتمام شارژ و نیز درصد شارژ باتری را دریافت کند. این دو عدد در کنار یکدیگر می‌توانند 14 میلیون شکل مختلف داشته باشند که این به معنای ایجاد یک شناسه بالقوه منحصربه‌فرد برای هر کاربر است. افزون بر این، داده‌های مذکور هر 30 ثانیه یک بار به‌روزرسانی می‌شوند، در نتیجه هر وبسایت در 30 دقیقه می‌تواند کاربران خود را با این شیوه شناسایی کند.

برای نمونه فرض کنید با حالت «وبگردی خصوصی» (private browsing) یا با استفاده از VPN در وبسایتی حضور می‌یابید؛ در این حالت وبسایت امکان شناسایی شما را نخواهد داشت و اگر دوباره در همان سایت حاضر شوید هم وبسایت نمی‌تواند شما را شناسایی کند. با این حال اگر ویژگی تشخیص میزان شارژ باتری در وبسایت مذکور فعال باشد، هویت شما مشخص خواهد شد. در حقیقت وبسایت با مقایسه چهار داده به دست آمده در فاصله 30ثانیه، متوجه می‌شود شما همان کاربری هستید که پیش از این نیز در همان وبسایت حضور داشتید.

همچنین در این پژوهش مشخص شد در برخی پلتفرم‌ها، امکان تعیین حداکثر ظرفیت شارژ باتری و در نتیجه طراحی شیوه‌ای برای مقایسه دستگاه‌های مختلف و در نتیجه شناسایی بهتر آنها وجود دارد.