اردوهای جهادی، منشأ مهرورزی در جامعه

اردوهای جهادی، ابعاد مختلفی دارد و تقریبا همه این ابعاد دارای اثرات مثبت است؛ اما یکی از مهم‌ترین ابعاد اردوهای جهادی، اثراتی است که روی جهادگران باقی می‌گذارد. یکی از برنامه‌های متعارف اردوهای جهادی، سازندگی در مناطق محروم است. برخی مدارس غیرانتفاعی ابرشهرها ازجمله تهران، برنامه اردوهای جهادی را هر سال در فصل تابستان اجرا می‌کنند.

ناگفته پیداست محصلان مدارس غیرانتفاعی پایتخت، عمدتا متعلق به خانواده‌هایی از طبقات اقتصادی متوسط به بالای کشور هستند. افرادی که کمتر با محرومیت مناطق دورافتاده و کمتر توسعه یافته کشور مواجه شده‌اند. اگر اردوهای جهادی فقط همین یک خصوصیت را داشته باشد که چنین محصلانی را با مناطق محروم مواجه کند، کار ارزشمندی است؛ چراکه موجب می‌شود افراد یک جامعه، از وضع و حال یکدیگر مطلع شوند و نسبت به یکدیگر در بی‌خبری نمانند.

اما نکته مهم‌تر اردوهای جهادی این است که در آنها مواجهه طبقات اقتصادی متوسط به بالا با مناطق محروم از نوع مواجهه گردشگران یا مسئولان عالی‌رتبه نیست؛ بلکه جهادگران، وارد بطن زندگی مردم مناطق محروم می‌شوند، با آنها همنشین می‌شوند و خود را مستقیم درگیر مسائل و معضلات آنها می‌کنند و آستین‌ها را بالازده و به اصطلاح دست به کار گل می‌شوند. این واقعیت اردوهای جهادی، یکی از بهترین روش‌ها در حذف فاصله‌های جعلی میان اعضای جامعه است.

فاصله طبقاتی، واقعی است. ولی گاه این فاصله‌های طبقاتی، به ایجاد سوءظن‌هایی از قبیل این مطلب منجر می‌شود که «آنها حق ما را می‌خورند»، «آنها ما را به حساب نمی‌آورند» و... این سوءظن‌ها، فاصله‌هایی جعلی است که با ایجاد ارتباط همدلانه میان اعضای جامعه با یکدیگر
از بین خواهد رفت. وقتی یک فرد ساکن مناطق محروم، با چشم خود ببیند هموطنان او رضایت داده‌اند تا جگرگوشه‌هایشان برای کمک و یاری او و بدون هیچ چشمداشتی، دست به سخت‌ترین کارها بزنند، ناخودآگاه نسبت به این هموطنان احساس دوستی خواهد کرد و نمی‌تواند کینه آنها را به دل راه دهد. بنابراین یکی از مهم‌ترین کارکردهای اردوهای جهادی، اشاعه فرهنگ مهرورزی و دوستی و غلبه بر چارچوب‌ها و شاکله‌های جعلی است که مانع ارتباطات دوستانه میان اعضای یک جامعه می‌شود.