راه دشوار موفقیت در هندوستان

شاو در بنگلور هندوستان متولد شده و تحصیلاتش را در سال 1973 در رشته بیولوژی و جانورشناسی در دانشگاه بنگلور به پایان رساند و آرزو داشت بتواند به دانشگاه پزشکی برود، اما موفق به دریافت بورسیه تحصیلی نشد و از ادامه تحصیل بازماند.

وی در سال 1974 تنها زنی بود که در استرالیا در تولید نوشیدنی، تجارتی که پدرش در هندوستان داشت، مدرک استادی دریافت کرد و برای مدتی در این رشته در استرالیا مشغول به کار شد. وی همچنین برای مدتی در شرکت‌های مختلف به عنوان مشاور مشغول به کار شد. اما در عین حال وی به راه‌اندازی حرفه‌ای مرتبط با همان صنعت در بنگلور یا دهلی فکر می‌کرد، به او گفته شد که از آنجایی که این کار مردانه‌است، امکان استخدام وی به عنوان استاد در هندوستان وجود ندارد، در نتیجه او کار مورد نظر خود را در اسکاتلند یافت.

پیش از این‌که شاو به اسکاتلند سفر کند، با لسلی آچین‌کلوس بنیانگذار شرکت بیوشیمیایی بیوکن ملاقات کرد، شرکت وی در زمینه تولید آنزیم‌‌های مورد نیاز در صنایعی نظیر بسته‌بندی غذا و نساجی فعالیت داشت. آچینکلوس در جستجوی کارآفرینی هندوستانی بود تا بتواند با کمک او شعبه‌ای در هندوستان راه‌اندازی کند. شاو با انجام این کار موافقت کرد به این شرط که درصورتی که پس از شش ماه نخواست به کارش ادامه دهد، پستی قابل توجه در شرکت به او داده شود.

وی شرکت بیوکن را در سال 1978 در گاراژ خانه اجاره‌ای‌اش در بنگلور با بودجه‌ای 10 هزار روپیه‌ای راه‌‌اندازی کرد درحالی که 70 درصد از سهام آن در اختیار شاو و 30 درصد از آن طبق قوانین هندوستان درباره مالکیت خارجی به شرکت اصلی تعلق داشت. وی در ابتدا به خاطر جوانی دچار مشکلاتی بود و دیگران او را چندان معتبر به‌شمار نمی‌آوردند و حتی بانک‌ها نیز به او کمک مالی نمی‌کردند و درخواست می‌کردند تا پدرش ضامنش شود. ملاقاتی اتفاقی با یک بانکدار در یک مهمانی به او کمک کرد تا اولین وام بانکی‌اش را دریافت کند.

شاو همچنین یافتن کارمند برای کار در شرکتش را نیز امری دشوار یافت و اولین کارمند او یک مکانیک بازنشسته بود.اولین کارخانه وی در نزدیکی شرکتش به وسعت 278 کیلومتر مربع تاسیس شد درحالی که شاو در تامین قطعات تکنیکی‌اش که مهم‌ترین و چالش‌برانگیز‌ترین آنها طیف‌سنج نوری بود، با چالش‌های زیادی مواجه شد زیرا وی در تلاش بود یک شرکت بیوشیمیایی را در کشورهایی راه بیندازد که از زیرساخت‌هایی بسیار ضعیف برخوردار بود. کشوری که برق بدون نوسان، آب با کیفیت، آزمایشگاه‌های استریل، تجهیزات آزمایشگاهی وارد شده و کارمندانی با مهارت‌های علمی چشمگیر بشدت نایاب بودند. هدف اولیه این شرکت تولید آنزیم‌هایی به نام پاپاین و ایزینگلس بود که در صنایع غذایی کاربرد داشتند، هدفی که در طول یک سال عملی شده و محصولات این شرکت در بازار آمریکا و اروپا نیز مشتری پیدا کردند و شرکت بیوکن به اولین شرکت هندی صادرکننده آنزیم در جهان تبدیل شد. پس از آن شاو شرکتش را به سوی علوم زیست-داروسازی هدایت کرد و تمرکز محصولات و تحقیقات آن را بر دیابت، تومورشناسی و بیماری‌های سیستم ایمنی قرار داد و در سال‌های 1994 و 2000 دو شعبه در زمینه تحقیقات اولیه، ‌تنظیم قراردادها، پشتیبانی از محصولات، تحقیقات بالینی و تولید داروهای جدید و عمومی راه‌اندازی کرد. تلاش‌های شاو برای کشف آنزیم‌های جدید و ایجاد تکنیک‌های نوین در تحقیقات دارویی باعث شد شرکتش به اولین شرکت هندی تبدیل شود که توانسته از آمریکا به خاطر تکنولوژی‌های اختصاصی‌اش کمک هزینه دریافت کند.

این شرکت امروز بزرگ‌ترین تولید‌کننده انسولین در آسیا به‌شمار می‌رود و بزرگترین مجتمع تولید آنتی‌بادی پروفیوژن را داراست و تاکنون توانسته 950 اختراع را به نام خود به ثبت برساند‌. شاو در سال 2009 در بنگلور هندوستان بیمارستان خیریه 1400 تختی را راه‌اندازی کرد که در این بیمارستان برای همه افراد، صرف‌نظر از میزان درآمد و سطح اجتماعی‌شان،‌ خدمات درمانی رایگان فراهم می‌شود.

نام شاو در سال 2010 در میان لیست 100 فرد تاثیرگذار سال مجله تایم قرار گرفت و همچنین وی توانست در فهرست 50 زن برتر جهان فایننشال‌تایمز حضور یابد. فوربس نیز سال گذشته او را به عنوان نود و دومین زن قدرتمند جهان معرفی کرد. براساس جدید‌ترین آمار فوربس، شاو اکنون هشتاد و پنجمین زن ثروتمند در جهان است و سود شرکتش در سال 2014 در حدود 460 میلیارد دلار تخمین زده شده‌ است. محصولات شرکت او امروز در 85 کشور جهان توزیع می‌شوند.

سمیر مصطفی نژاد