یادداشت

خود از خود تجلیل کنی

همین چند وقت پیش بود که کاپیتان بهزاد صداقت نیا، خلبان شجاع ایرانی که خودش را برای رساندن کمک‌های بشردوستانه به مردم یمن به خطر انداخته بود، در مراسمی موردتجلیل قرار گرفت. چهار سال پیش هم، از یک خلبان دیگر به نام کاپیتان هوشنگ شهبازی برای این‌که توانسته بود هواپیمای بوئینگ 727 پُر از مسافر را پس از نقص فنی به سلامت در فرودگاه مهرآباد روی زمین بنشاند، قدردانی شد.

کد خبر: ۸۰۷۵۵۴

پر واضح است که دراین دو مورد و نمونه‌های مشابه، کسی به هیچ وجه بر این تجلیل‌ها و قدردانی‌ها خرده نمی‌گیرد و اتفاقا بر برگزاری چنین مراسمی صحه می‌گذارد. درست است که هدایت صحیح هواپیما و سالم رساندن مسافران از مبدا به مقصد، بدیهی‌ترین و مسلم‌ترین وظیفه یک خلبان و گروه همراه اوست، اما مهارت آنها در کنترل و مدیریت شرایط بحرانی و حوادث قهری، چیزی فراتر از مسئولیت‌هایشان است. برای همین بدرستی، نهادها و سازمان‌های ذی‌ربط، تصمیم می‌گیرند با برگزاری مراسمی ویژه، به تلاش مضاعف و جانفشانی این مردان بزرگ ارج نهند.

تجلیل از خانواده معظم و معزز شهدا و جانبازان و دیگر عزیزانی که جانشان را بی‌دریغ و بی‌منت در راه سرافرازی و حفظ وجب به وجب خاک مقدس این سرزمین فدا کردند، نیز نکوداشت‌های شیرین و توصیه شده و بجایی است. این قدردانی‌ها هرچقدر هم تکرار شود، حتی گوشه‌ای از رشادت‌های رزمندگان، شهدا و جانبازان و جاویدالاثرهای دوران دفاع مقدس را جبران نمی‌کند و بیشتر به مثابه یک یادآوری است. این تجلیلِ مدام، لزوم احترام به قهرمانان واقعی کشور را به ما گوشزد می‌کند و نقشی تلنگروار و هشدارگونه برای ادامه مسیر خودمان دارد.

برخی تجلیل‌های دیگر هم به حرفه‌ها و مناسبت‌ها اختصاص می‌یابد و در روز بخصوصی که به نام یک حرفه در تقویم نامگذاری شده، از فعالان آن عرصه تجلیل می‌شود تا به این وسیله مراتب عزت و احترام به آن شغل ویژه بجا آورده شود و این نکته را یادآوری کند که تلاش خوب و فراتر از وظیفه بخوبی دیده خواهد شد.

اما برخی تجلیل‌ها و نکوداشت‌ها، به جای این‌که پشتوانه محکمی داشته باشند و نکته ویژه‌ای را تداعی و گوشزد کنند، صرفا باری به هرجهت و برای خالی نبودن عریضه هستند.

تجلیل‌هایی که نفس و نیت برگزاری آنها معلوم نیست و نمی‌توان دلیل خاصی برای آن متصور شد. تجلیل اخیر سازمان سینمایی از برگزارکنندگان و داوران جشنواره فیلم فجر و تجلیل وزارت ارشاد از دست‌اندرکاران نمایشگاه کتاب، فقط دو نمونه است.

پرسش اینجاست که بحث وظیفه و مسئولیت چه تعریف و جایگاهی دارد و آیا دست‌اندرکاران نمایشگاه کتاب و جشنواره فیلم فجر و رویدادهای فرهنگی و هنری مشابه، مجانی و فی سبیل‌الله وقت و انرژی گذاشته‌اند که حالا باید در مراسمی ویژه تجلیل و با به به و چه‌چه خودی‌ها مواجه شوند؟ آیا داور جشنواره فجر، علاوه بر وظیفه دیدن و قضاوت فیلم‌ها، کار ویژه‌ای انجام داده یا آن مسئول محترم نمایشگاه کتاب، خدمت خاصی بجز مسئولیتش، ارائه کرده که شایسته این بریز و بپاش خودمانی باشد؟ ما که بجز اطلاق عبارتِ خود انجام دهی و« خود از خود تجلیل کنی» چیزی به ذهنمان نمی‌رسد. شما چه فکر می‌کنید؟