میراث نارنجی؛ از بچه‌های هیولایی تا مرگ دردناک

40 سال از جنگ ویتنام گذشته، اما کام مردم غمگین و چشم بادامی، هنوز از فاجعه جنگی که از سر گذرانده‌اند تلخ است و دلشان،‌ شرحه‌شرحه. زخم‌های چرکین ناپیدای جنگ با گذشت چند دهه، در ویتنام سر باز کرده تا ثابت کنند که همیشه جنگ واقعی، پس از جنگ است.

جنگ واقعی ویتنامی‌ها هم ‌حالا با پیامد‌های جنگ است مثل جنگ نابرابرشان با آثار عامل نارنجی، سمی که نیروی هوایی ارتش آمریکا آن را در سال‌های 1961 تا 1971، بر جنگل‌های ویتنام بارید تا خشک‌شان کند و ویت‌کنگ‌ها یا همان چریک‌های ویتنامی نتوانند در آنها پناه بگیرند اما عامل نارنجی فقط جنگل‌ها را نسوزاند بلکه به جان مردم هم افتاد و اکنون نسل سوم و چهارم ویتنامی‌ها را نیز پس از جنگ شکار کرده است و باعث ابتلای آنها به سرطان‌های کشنده، مهاجم و درمان‌ناپذیر، بیماری‌های ناشناخته مادرزادی، سقط جنین و مرگ زودهنگام آنها شده است.

آمارهای غیررسمی ثابت می‌کند که بیش از 75 میلیون لیتر عامل نارنجی را بر جنگل‌های ویتنام پاشید و نه‌تنها جان جنگل‌ها را گرفت بلکه براساس گزارش انجمن حمایت از قربانیان عامل نارنجی در ویتنام در گفت‌وگو با رویترز، 4.8 میلیون نفر از مردم را مسموم کرد و سه میلیون نفر را درگیر بیماری‌های خطرناک و کشنده.

همچنین براساس گزارشی که در روزنامه «گلاب اند میل» در سال 2008 منتشر شد 400 هزار ویتنامی با این سم کشته یا دچار معلولیت‌های شدید شده‌اند و 500 هزار کودک، تحت‌تاثیر آن با اختلالات شدید مادرزادی به دنیا آمده‌اند از جمله کودکانی که با چهره‌هایی ترسناک و ناقص پا به جهان می‌گذارند و در رسانه‌ها به « کودکان هیولایی» معروف شده‌اند.

می‌گویند پایان همه جنگ‌ها،‌ سرانجام صلح است اما باید دید در حدفاصل میان این جنگ و صلح چند بی‌گناه، تاوان می‌دهند؛ تاوانی که گاه مثل ماجرای عامل نارنجی ویتنامی‌ها نقل زبان مردم جهان می‌شود و گاه مثل قصه تلخ مردم شیمیایی شده در غرب و جنوب غربی ایران در جنگ تحمیلی مسکوت می‌ماند و بی‌غرامت.

مریم یوشی‌زاده / جام‌جم‌آنلاین