روزگار سپری شده نسل طلایی

با وجود در اختیار داشتن نسل طلایی، بسکتبال در این چند سال در همه ابعاد توسعه‌ای مدیریت نشده است و ساختار ضعیف و شکننده‌ای دارد بویژه در تیم ملی که نام‌هایی همچون، صمد نیکخواه بهرامی، حامد حدادی، مهدی کامرانی، حامد آفاق با عبور از مرز 30 سالگی، هنوز نقش تعیین‌کننده‌ای دارند و با وجود استعدادهای برآمده از برآیند اجتماعی این ورزش در طول سال‌های نتیجه‌گیری، متاسفانه پراکندگی بین نسل‌ها و از هم گسیختگی برنامه‌های فدراسیون در سال‌های گذشته، ما را نسبت به آینده ستاره‌های بسکتبال مردد می‌کند. در شرایط کنونی ارسلان کاظمی به سبب برخی ناتوانی‌ها در مدیریت نسل قبلی و ستاره‌های جوان، سرنوشت نامعلومی در بسکتبال ایران دارد. محمد جمشیدی، بهنام یخچالی، سجاد مشایخی و آرمان زنگنه در فرآیند تولید ستاره‌های بسکتبال قرار دارند یا بازیکنانی مانند محمد حسن‌زاده که دوران پختگی خود را پشت سر می‌گذارند. اما در بین این ستاره‌ها بجز ارسلان کاظمی که خارج از مرزهای ایران بازی می‌کند، هنوز نمی‌توانیم ستاره‌هایی مانند صمد نیکخواه‌بهرامی را پیدا کنیم تا با قاطعیت بگوییم او همچون کاپیتان تیم ملی برای ادامه بازی روانه آن سوی مرزها می‌شود. متاسفانه استعداد فیزیکی حامد حدادی نیز در این سال‌ها پیدا نشده حتی اراده‌ای برای کشف یا سازندگی افراد بلندقامت در میان نبوده است. این خطرات به طور جدی بسکتبال ایران را در عرصه‌های داخلی و خارجی تهدید می‌کند. بسکتبالی که با ستاره‌هایش در طول ده سال هر جامی را در آسیا صاحب شد اما به دنبال کمبود نیروی جوانی و نداشتن پشتوانه لازم، بشدت از سوی حریفان تهدید می‌شود.