اشک‌های معنادار آقای خاص

خوزه مورینیو، سرمربی مغرور چلسی که ویترینی از افتخارات ریز و درشت دارد، از پیروزی تیم تحت هدایتش چلسی مقابل تاتنهام در فینال جام اتحادیه فوتبال انگلیس و قهرمانی در این رقابت‌ها چنان خوشحال شده بود که گویا بار دیگر تیمش را به مقام قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا رسانده است.

شاید اشک‌های او را باید به 941 روز حسرت او برای کسب یک جام نسبت داد. 941 روز بود که مورینیو در مقام مربی هیچ قهرمانی به دست نیاورده بود. آخرین قهرمانی وی به سال 2012 برمی‌گردد، یعنی زمانی که هنوز سرمربی رئال‌مادرید بود. مورینیو در آن سال پس از این‌که رئال را قهرمان لالیگا کرد، همراه تیمش کمی بعد قهرمانی در سوپرکاپ اسپانیا را هم جشن گرفت. در واقع آن، آخرین قهرمانی مورینیو در فوتبال محسوب می‌شد، اما آقای خاص فوتبال بعدازظهر یکشنبه بار دیگر یک قهرمانی را تجربه کرد؛ قهرمانی که در برابر قهرمانی در لیگ برتر و لیگ قهرمانان اروپا اهمیتی ندارد. مورینیو نمی‌دانست چگونه شادی خود را نشان بدهد. نمی‌دانست چگونه بخندد یا چگونه گریه کند. همین شد که ابتدا گریست سپس وقتی با بطری آب در حال عبور از مقابل دوربین شبکه اسکای اسپورت بود، روی دوربین آب پاشید. او در جشن قهرمانی هم در مقابل بازیکنان چلسی و کاپ قهرمانی دراز کشید. شادی‌اش شاید کودکانه به نظر می‌رسید، اما تامل در رفتار آقای خاص چلسی نشان می‌دهد برای او که دوران مربیگری‌اش با افتخار گره خورده 941 روز بی جام بودن فاجعه است. برای او بی جامی یعنی این‌که به خانه برود و مربیگری را کنار بگذارد.