بفرمایید «پنیرِ سر»!

برخلاف نام این غذا، اثری از پنیر و لبنیات در آن وجود ندارد. پنیر سر نوعی گوشت سرد مانند کالباس است که از کشورهای اروپایی سرچشمه گرفته و از سر گوساله، گاو یا گوسفند برای تهیه آن استفاده می‌شود. معمولا بخش‌هایی از سر مانند چشم، مغز و گوش از فهرست مواد مورد نیاز حذف شده و به جای آن زبان و حتی گاهی اوقات پا و قلب حیوان در دستور غذایی قرار می‌گیرد.

برای تهیه این نوع غذا، ابتدا سر را در قابلمه‌ای بزرگ قرار می‌دهند تا پخته شود. سپس گوشت‌های مورد نیاز را جدا و تکه تکه کرده، همراه با آب موجود در ظرف کنار می‌گذارند تا سرد شود. به علت وجود چربی و ژلاتین در سر حیوان، پس از سرد شدن، تمام مواد به هم می‌چسبند و یک قطعه غذایی یکدست را ایجاد می‌کنند. البته بعضی مواقع برای داشتن پنیر سر مناسب باید میزان ژلاتین را کم یا زیاد کرد.

این غذا را می‌توان با پیاز، فلفل سیاه، فلفل شیرین، نمک یا سرکه طمع دار کرد. نکته مهم دیگر برای صرف این غذا، نگه‌داشتن آن در دمای اتاق و خوردن آن به صورت سرد است.

مردم اروپا، پنیرسر را لایه لایه بریده و به سالاد یا ساندویچ اضافه می‌کنند. این وعده غذایی خوشمزه، البته از دید مصرف‌کنندگان، از لحاظ تاریخی به قرون وسطی بازمی‌گردد. امروزه در کشورهای دیگر نیز پنیر سر تهیه می‌شود. به عنوان مثال ویتنام، کره و چین در آسیا و همچنین، مکزیک در آمریکای مرکزی به پخت این غذا می‌پردازند.

یادتان باشد که گرچه مواد اولیه پنیر سر در بیشتر کشورها یکسان است، اما نام آن از کشوری به کشور دیگر فرق دارد. حالا شما بگویید، در ایران به این غذا چه می‌گویند؟