ارتباط جایزه صلح نوبل و ایران
جایزه صلح نوبل برای سال 2005 به طور مشترک به محمد البرادعی، مدیرکل آژانس بین المللی انرژی اتمی و آژانس اعطا شده است. کمیته صلح نوبل در بیانیه ای پیرامون تصمیم خود به انتخاب برندگان جایزه سال جاری
جایزه سال 2003نیز به خانم شیرین عبادی ، حقوقدان ایرانی و فعال حقوق بشر اعطا شد. این رویداد را می توان دو نوع تفسیر کرد.
در برداشت اول ، اهدای جایزه به شیرین عبادی در حقیقت نشانه شناسایی جامعه بین الملل از نقش ایران و ایرانیان در زمینه های حقوق بشر و آزادی بیان است.
در مورد البرادعی نیز رویکرد وی نسبت به بحران هسته ای ایران باعث ناخرسندی امریکا شد که خواستار شدت عمل آژانس در برخورد با ایران و ارجاع پرونده هسته ای این کشور به شورای امنیت بوده است.
بنابراین هر دو انتخاب به صورت غیرمستقیم موید ایران ، جامعه ایرانی و حکومت ایران است.اما در تفسیر دوم ، انتخاب خانم عبادی و البرادعی از آن رو برجسته شده است که در هر دو مورد، به نوعی فشار به حکومت ایران نیز مدنظر بوده است.
یعنی تصمیم گیران در زمینه اعطای جایزه صلح نوبل در کنار تمامی حوادثی که در جهان رخ می دهد و از میان تمامی موارد نقض صلح از یک سو و همچنین تلاش برای جلوگیری از زیرپا قرار گرفتن حقوق بشر و یا بی ثباتی و عدم امنیت ، یکی از مهمترین موارد را وضعیت ایران دانسته اند و به این ترتیب در عرض دو سال ، دو بار با انتخاب دو موضوع در ارتباط با ایران خواسته اند که در برابر رفتار ایران موضع گرفته و به نوعی ایران را به انزوا در سطح بین المللی بکشانند.
اگر تفسیر دوم صحیح باشد، آنگاه این سوال پیش می آید که چگونه دیپلماسی ایران نمی تواند در مراکز و مجامع فرامرزی حداقل دارای نفوذی متعارف بر روی تصمیم گیران این گونه جمع ها باشد که این چنین علیه ایران و منافع آن به نتیجه گیری می رسند و چرا از پیامدهای این چنین تصمیماتی در میان مردم ایران ، کشورهای مسلمان و جهان سوم و همچنین آزاداندیشان جهان نگران نیستند؛
شاید در میان دلایلی که برای عدم تاثیر کافی نمایندگان ایران در مراکز بین المللی می توان شمرد، علاوه بر دشمنی کشورهایی همچون امریکا این باشد که مدت هاست دولت ایران از روشهایی که در سطح بین المللی متداول است استفاده نمی کند.
یکی از آن ها استفاده از صنعت روابط عمومی است و یا استفاده از وسایل مختلف برای اعمال نفوذ موجه بر روی سیاستمداران کشورها، شخصیت های موثر در عرصه روابط بین کشورها، رسانه ها و همچنین روشنفکران ، مجموعه ای از راهبردها و همچنین سیاست هایی است که کشورها برای حفاظت از منافع ملی خود از آن ها استفاده می نمایند.
کشورهای نفت خیز همچون عربستان سعودی از این روش برای به فراموشی سپردن برخی از فعالیت ها مانند نقض حقوق بشر و یا دخالت اتباع آن کشور در حوادث تروریستی استادانه استفاده نمودند.
جمهوری اسلامی ایران دارای نقاط قوت فراوانی است و فرصت های متعدد در صحنه بین المللی در پیش رو دارد. چرا از روشهای علمی برای اشاعه و ارائه نظرات خود و به هم زدن هرگونه اجماع علیه منافع ملی ایران استفاده نمی کنیم؛
منبع:شریف نیوز
دکتر عباس ملکی 
دکتر عباس ملکی
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
