تاثیر اکسیژن در رشد پستانداران

جام جم آنلاین: نتایج یک تحقیق نشان می دهد پنجاه میلیون سال پیش ، اکسیژن جو کره زمین به بیشترین سطح خود رسید.

کد خبر: ۷۶۸۸۰

کمی بعد از انقراض دایناسورها ، وفور اکسیژن نه تنها به تکامل پستانداران عظیم الجثه دارای جفت مانند اسلوت ده فوتی (جانور بومی آمریکا) بلکه به پیدایش جاندارانی با مغز بزرگ شامل انسان کمک کرد.
اطلاعات بدست آمده از رسوبات اعماق دریا مربوط به 205 میلیون سال پیش نشان می دهد که حاوی مواد معدنی غنی از کربن غیر آلی و نیز بقایای آلی فیتوپلانکتون های دریایی تک سلولی هستند.
این ارگانیسم ها از طریق فتوسنتز اکسیژن تولید کردند و در این روند با تغییر نسبت دو ایزوتوپ پایدار کربن ، یعنی کربن 13 و کربن 12 ، در رسوبات ، یک اثر شیمیایی از خود بجای گذاشتند.
بوسیله مقایسه مقدار کربن 13 در ذرات غیر آلی با شرائط عدم وجود کربن 13 در ماده آلی ، دانشمندان می توانند ارزیابی کنند که چگونه اکسیژن در آن زمان در جو موجود بود.
محققان دانشگاه نیوجرسی به این نتیجه رسیدند که سطوح اکسیژن الزاما طی 205 میلیون سال پیش دو برابر شده است.
در آغاز این دوره ، اتمسفر تنها حاوی 10درصد اکسیژن بود و پستاندارانی که حدود 190 میلیون سال پیش موجودیت پیدا کردند ، کوچک بودند و وزن آنها در حدود دو گرم بود.
حدود 50 میلیون سال قبل سطح اکسیژن در جو به 23 درصد حجم یعنی چیزی حدود 2 درصد بیش از میزان کنونی رسید.
در حال حاضر محققان با بررسی فسیل ها آثار راسته های بزرگی از پستانداران جفت دار جدید را یافته اند.
بطور کلی پستانداران برای حرکت و متابلویسم به مقادیر زیاد اکسیژن نیاز دارند. مغز پستاندارن نیز حدود یک سوم کالری مصرفی را می سوزاند و جنس مونث آنها 60 درصد اکسیژن موجود در خون را پیش از آنکه به جفت برسد مصرف می کنند.
از زمان اوج ظهور پستانداران ، سطوح اکسیژن حدود 21 درصد کاهش پیدا کرده که ممکن است این کاهش بعلت آتش سوزی های گسترده ای باشد که 10 میلیون سال پیش در زمین رخ داد و مقادیر زیادی از اکسیژن را ازبین برده و منجر به ظهور زندگی گیاهی شد.