ناکامی اروپا نارضایتی ایران

سرانجام شورای حکام ، سومین پیش نویس 3 کشور اروپایی در زمینه فعالیت های هسته ای ایران را بدون اجماع و با 12 رای ممتنع که در عرف شورا مخالف محسوب می شود و یک رای مخالف ونزوئلا تصویب کرد.

کد خبر: ۷۵۹۱۳

این قطعنامه ، اگرچه برای اروپایی ها که خواستار ارجاع فوری پرونده ایران به شورای امنیت بودند ناکامی محسوب می شود؛ اما به دلیل خواسته های فراقانونی نمی تواند مورد قبول جمهوری اسلامی واقع شود لذا مقامات کشورمان آن را نپذیرفتند. همچنین به دلیل تحقق نیافتن اجماع برای نخستین بار در تاریخ شورای حکام و رای ممتنع کشورهای قدرتمند و صاحب حق وتو یعنی چین و روسیه و تشکیل صفوف متقابل در شورا می تواند برای ایران یک توفیق به شمار آید اما به هر حال قطعنامه اخیر که برپایه سیاست ماشه تنظیم شده است نمی تواند برای کشور ما قابل قبول باشد، لذا در فرصت باقیمانده تا اجلاس نوامبر، جمهوری اسلامی باید دیپلماسی فعال خود را برای پایان بن بست پرونده ادامه دهد. شاید بتوان ناکامی اروپا و توفیق نسبی ایران را حاصل دیپلماسی فعال ماههای اخیر ازجمله سخنان قاطع و روشنگرانه رئیس جمهور در مجمع عمومی سازمان ملل و طرح ابتکاری وی ، دیدارهای دوجانبه و چندجانبه در مقر سازمان ملل و تحرک سیاسی دبیر جدید شورای عالی امنیت ملی دانست اما یقینا این کافی به نظر نمی رسد و انتظار می رود راهکارهای دیگری در دستور کار قرار گیرد:
1- جدا شدن صفوف اعضای شورای حکام و تنها ماندن اروپایی ها فرصت تلاش بیشتر را به منظور اعتمادسازی در کشورهای عضو شورا برای ایران فراهم کرده و مذاکرات دوجانبه و چندجانبه برای تبیین دیدگاه های قانونی و حق طلبانه ایران با کشورهای روسیه ، چین ، غیرمتعهدها و حتی برخی کشورها که به قطعنامه رای مثبت داده اند، ضروری است.
2- انتظار می رود مجلس شورای اسلامی طرح خروج از ان.پی.تی را در دستور کار قرار دهد و با تصویب آن ، این امکان را برای دولت فراهم کند که اگر در جریان دیپلماسی 3 ماه آینده امکان دستیابی به راهکار خروج از بن بست فراهم نشد ، امکان تصمیم گیری برای عملی کردن خروج از ان.پی.تی را داشته باشد.
3- تجدیدنظر در روابط با کشورهایی که در صف اروپا و امریکا قرار گرفتند و بازنگری در مبادلات تجاری و اقتصادی با این کشورها بسیار ضروری به نظر می رسد. هیچ دلیلی ندارد که با وجود بازار گسترده بین المللی ، کماکان با اروپا و کشورهای همراه آن روابط تجاری گسترده داشته باشیم. این کشورها باید هزینه مقابله با خواسته های قانونی ایران و تلاش برای تحمیل خواسته های غیرقانونی امریکا و اروپا را بپردازند.
4- اگرچه اعتقاد ما بر این بوده که از نفت نباید به عنوان حربه سیاسی بهره برد اما رفتار خارج از عرف سیاسی و بین المللی امریکا و اروپا آن را ایجاب می کند لذا کاهش تولید نفت از سوی ایران و سایر کشورهای همراه از جمله ونزوئلا که یقینا به افزایش شدید قیمت نفت در آستانه زمستان خواهد انجامید و بحران نفتی موجود اروپا را افزایش خواهد داد می تواند در دستور کار قرار گیرد.
بی تردید ماههای آینده ماههای سرنوشت سازی برای نهادینه کردن حق قانونی ایران به منظور دستیابی به فناوری صلح آمیز هسته ای و بهره گیری از دانش بومی فرزندان این آب و خاک است و دیپلماسی فعال و تهاجمی و مقاومت و ایستادگی در برابر خواسته های غیرقانونی امریکا و اروپا می تواند رویدادی پرافتخارتر از ملی شدن صنعت نفت را در تاریخ ایران اسلامی ثبت کند.