افراد چاق بیشتر در معرض ابتلا به سرطان هستند

چاقی و اضافه وزن یکی از علل وقوع بیش از 500 هزار مورد ابتلا به سرطان در هر سال در افراد بالغ است که البته یک‌چهارم از این موارد قابل پیشگیری است.

کد خبر: ۷۴۹۲۳۲

طی تحقیقی که توسط دانشمندان آژانس بین‌المللی تحقیقات سرطان (IARC) و بر اساس اطلاعات به دست آمده از منابع مختلف شامل بانک‌های اطلاعاتی بزرگ شیوع سرطان و میزان مرگ و میر ناشی از آن در 184 کشور جهان در سال 2012 انجام گرفته است،‌ اضافه وزن در مردان عامل 136 هزار مورد جدید ابتلا به سرطان بوده است. به طوری که بیش از 65 درصد از این افراد مبتلا به سرطان روده و سرطان کلیه بوده‌اند.

در زنان هم چاقی و اضافه وزن با 345 هزار مورد جدید ابتلا به سرطان مرتبط بوده که بیش از 75 درصد آنها دچار سرطان سینه پس از یائسگی، سرطان اندومتریال (بافت داخلی رحم) و سرطان روده بوده‌اند. بیشترین شیوع چاقی در کشورهای پیشرفته را هم می‌توان در شمال ایالات متحده آمریکا مشاهده کرد که 25 درصد سرطان‌های آن منطقه با چاقی مرتبط بوده است.

جالب اینجاست که این میزان در آفریقا با آمار 7300 مورد کمترین مقدار بوده است. ملینا آرنولد، سرپرست محققان در این تحقیق می‌گوید: یافته‌های ما از تلاش‌های اخیر جهانی برای رسیدگی به روند رو به افزایش چاقی در جهان حمایت می‌کند. از سال 1980 به بعد شیوع جهانی چاقی در بزرگسالان دو برابر شده است. اگر این روند ادامه یابد قطعا شاهد افزایش بار سرطان در آینده بخصوص در جنوب آمریکا و شمال آفریقا هستیم که در آن بیشترین افزایش نرخ چاقی در طول 30 سال گذشته دیده شده است. اندازه‌گیری شاخص توده بدن (BMI) نشان می‌دهد که عددی ما بین 25 تا 29.5 به عنوان اضافه وزن در نظر گرفته می‌شود و بالاتر از آن چاقی محسوب می‌گردد. برای محاسبه شاخص توده بدن، باید طول قد خود را به توان 2 برسانید. سپس وزن‌تان را برحسب کیلوگرم بر این عدد تقسیم کنید. مثلا شاخص توده بدن برای فردی با قد 164 سانتی‌متر و وزن 65 کیلوگرم به صورت تقسیم عدد 65 بر 2 (1.64) برابر با 23.5 خواهد بود. علاوه بر موارد فوق در مجله لنست (یکی از معتبرترین و مشهورترین هفته‌نامه‌های پزشکی جهان) نقشه به روز شده میزان زنده ماندن پس از ابتلا به سرطان نشان‌دهنده یک فاصله زیاد بین کشورهای فقیر و ثروتمند است. همچنین فاصله‌ای میان کشورهای توسعه یافته مشاهده می‌شود.

مطالعه کنکورد2 نگاهی به یک معیار ارزیابی کلیدی بین 27.5 میلیون نفر از بیمارانی که دچار یکی از 10 سرطان شایع بودند داشت. این معیار کلیدی ارزیابی میزان زنده ماندن پنج‌سال پس از تشخیص بیماری است.

برای لوسمی (سرطان خون) حاد لنفوبلاستیک (رایج‌ترین سرطان دوران کودکی) در کودکان این میزان از 90 درصد در کشورهایی نظیر کانادا، استرالیا، بلژیک، آلمان و نروژ به فقط 16 تا 50 درصد در کشورهایی مانند اردن، لسوتو، مرکز تونس، مغولستان و جاکارتا پایتخت اندونزی می‌رسید.

در اغلب کشورهای در حال توسعه مثل برزیل، کلمبیا و اکوادور به لطف تشخیص و درمان بهتر بقای پنج‌ساله پس از سرطان‌های سینه و روده بزرگ افزایش یافته است. منظور از بقای پنج‌ساله، بقای بیمار بدون هیچ‌گونه عارضه بیماری بعد از طول مدت درمان است. در این مطالعات یک فاصله بزرگ بین میزان بقای بعد از سرطان‌های گردن و سرطان تخمدان یا رحم وجود دارد. بقای پنج ساله برای این دو نوع سرطان از بیش از 70 درصد در کشورهایی نظیر موریس، کره جنوبی، تایوان، ایسلند و نروژ به کمتر از 40 درصد در لیبی متفاوت است. در اروپا بقای پنج‌ساله پس از سرطان گردن و رحم در کشورهایی نظیر بریتانیا، فرانسه، ایرلند، بلغارستان، لتونی، لهستان، روسیه و اسلواکی به 60 درصد یا کمتر از آن می‌رسد.کلودیا آلمنی از دانشکده بهداشت و پزشکی گرمسیری لندن می‌گوید: این مطالعات باید یک معیار سنجش برای سیاست‌های سلامت ملی باشد.در برخی کشورها سرطان بسیار کشنده تر از کشورهای دیگر است. در قرن 21 انتظار می‌رود که نباید شاهد چنین فاصله چشمگیری در نرخ زنده ماندن پس از ابتلا به سرطان باشیم.