هیجانات مستطیل سبز در قاب نقره‌ای تلویزیون

آنهایی هم که در شرایط معمولی چندان اهل مستطیل سبز نیستند یا حداقل خود را از قید و بند هواداری و تعلق خاطر به رنگ پیراهن یک تیم رها می‌دانند به شهرآورد که می‌رسند، موضع بی‌طرفی را کنار گذاشته و رگ تعصبشان طناب می‌شود و از منظر یک هوادار گاه دوآتشه این مسابقه را تماشا می‌کنند. شهرآورد با خود تب هم می‌آورد و کم و بیش تمام جامعه را مبتلا می‌کند؛ تب و هیجان و اضطراب. ورزشگاه آزادی اما فقط صد هزار نفر گنجایش دارد و مابقی مشتاقان فوتبال از پایتخت‌نشینان گرفته تا ساکنان دورافتاده‌ترین نقاط ایران در خانه می‌نشینند و امید به تلویزیون می‌بندند تا به مدد سیگنال‌های این رسانه فراگیر تماشاگر بازی تیم محبوب خود باشند.

نگاهی هرچند گذرا به عملکرد صدا و سیما در نحوه پوشش‌دهی و به تصویر کشیدن شهرآورد پایتخت در سال‌های اخیر موید آن است که رسانه ملی در این رابطه از هیچ کوششی دریغ نکرده و الحق والانصاف سنگ تمام گذاشته است. برنامه‌های ورزشی تلویزیون از چند روز مانده به بازی سرخابی‌ها با دعوت از کارشناسان فوتبال و پیشکسوتان این دو تیم، علاوه بر واکاوی و بررسی مسائل فنی تیم‌ها و پیش‌بینی نحوه ترکیب و نوع چیدمانشان در زمین، از در همدلی هم وارد شده و با در کنار هم نشاندن بازیکنان قدیمی دو تیم، از هیجانات کاذب و جو ملتهبی که معمولا قبل از بازی بر فضای فوتبالی کشور حاکم است، می‌کاهند. این در حالی است که بعضی رسانه‌ها و بخصوص از نوع مکتوبش دقیقا راهی معکوس را در پیش گرفته، با دمیدن بر تنور شایعه و کری‌خوانی و خط و نشان‌کشی، یکسری هیجانات و التهابات غیرحقیقی را به وجود می‌آورند که بازتابش هر چند سال یکبار با درگیری و زد و خورد میان بازیکنان و تماشاگران قابل رویت است. دوربین‌های تلویزیونی علاوه بر پخش زنده این بازی برای میلیون‌ها مخاطبی که پای گیرنده‌های خود نشسته‌اند، از حواشی قبل و بعد از مسابقه هم غافل نشده، معمولا همه آنچه را که می‌تواند برای بیننده جذاب باشد از دست نداده و لحظات ناب را شکار می‌کنند. گزارشگران برنامه‌های ورزشی تلویزیون حتی مشقت دوری راه و سرمای هوا را بر خود هموار کرده و در جمع هوادارانی که به عشق دیدن بازی تیم‌های محبوبشان کیلومترها راه پیموده و شب قبل از مسابقه خود را به ورزشگاه آزادی رسانده‌اند نیز حاضر شده و با آنها گپ‌ و‌ گفت می‌کنند. پس از بازی هم که بازار مصاحبه با بازیکنان و مربیان گرم است و کارشناسان هم به نوبت می‌آیند تا بازی هر دو تیم را آنالیز کنند. همه این عوامل دست به دست هم می‌دهد تا یک آرامش خاطر برای بیننده و در نگاه جامع‌تر، جامعه فراهم باشد و مخاطب آسوده خیال باشد که تلویزیون علاوه بر پخش زنده و باکیفیت مسابقه، پس و پیش آن را نیز به تصویر خواهد کشید و نکته قابل پخشی از قلم نخواهد افتاد.