دم رفقای دانشگاهی گرم

پیش از آن در دوران کودکی و نوجوانی دوستی‌ها بسیار غریزی و ناخودآگاه شکل می‌گیرد و برای همین کمتر بادوام است و اگر هم دوامی دارد کمتر ناشی از همفکری و شباهت است. اصولا آدم‌های اهل فکر رفاقت‌های کودکی و نوجوانی را حفظ نمی‌کنند! دوستی دانشجویی حاصل پختگی و آرامش بیشتری است. دم بچه‌های دانشکده حقوق گرم. این جمله همیشه مرا یاد دوستان دانشگاه می‌اندازد. جمله‌ای که در آن سکانس شیرین درباره الی که رفقا با هم پانتومیم بازی می‌کنند ساخته می‌شود و دسته جمعی فریادش می‌زنند. پس از دیدن این فیلم، هر وقت دوستان دانشگاه خود را می‌بینم این جمله را می‌گوییم، البته جای دانشکده حقوق می‌گوییم دانشکده علوم انسانی که نام دانشکده ما بود. سرنوشت دوستی‌های دانشگاهی البته الزاما بادوام نیست، اما آدم هر چه سنش بیشتر می‌شود کمتر سخت می‌گیرد و راحت‌تر کنار می‌آید.

می‌گویند انسان سالم و متمدن به حلقه دوستانش خیلی می‌رسد و آن را حفظ می‌کند تا تنها نشود و انزوا وجودش را معیوب نکند. دوستی جوانان مجرد دانشگاه با آن آزادی و شور و انرژی، به مرور جایش را به دوستی خانوادگی، به رشد کردن دسته جمعی و هضم و حل جمعی مشکلات و شنیدن نظرهای متفاوت می‌دهد. آدم‌هایی که با هم شر و شور داشتند، با هم محافظه کار و محتاط می‌شوند. اما این به آن معنا نیست که پشت همدیگر را خالی کنند. دوستان حتی در اشتباهات و فجایع کنار هم می‌ایستند و مصائب را با هم تجربه می‌کنند. به دوستی دانشگاهی‌تان مثل گل رسیدگی کنید، البته آن را هرس هم بکنید، فکر نکنید با پایان دانشگاه دوستی‌ها هم تمام می‌شود، کلی لحظات و خاطره‌های ناب تجربه‌نشده در این دوستی‌ها هست، پس مراقب‌شان باشید.