زنبورداری را عشق است

پاسخ قاطع این پرسش‌ها از زبان زنبورداران با تجربه، منفی است. در واقع نیش زنبور‌ها هم نه از پی‌کین است. زنبورهای عسل البته در حالت طبیعی اهل نیش‌زدن نیستند، اما چون بشدت حساسند و تغییرات محیطی را سریع حس می‌کنند، از حربه دفاعی خود یعنی نیش استفاده می‌کنند. نظریه غالب این است که آنها پس از نیش‌زدن می‌میرند.

زنبورهای عسل بر اثر مکانیزم‌های درونی خود قادر به شناسایی مسیر‌های رفت و برگشت به کندوها هستند، اما با کوچک‌ترین تغییرات آب و هوایی حواسشان جمع می‌شود و سریع خود را به کندو می‌رسانند. کندوداران با تجربه معمولا می‌دانند که بعد از بازگشت با عجله زنبورها به کندوها باید بزودی شاهد تغییر آب و هوایی از جمله بارندگی و رعد و برق باشند.

آنها می‌دانند زنبورهای عسل به رنگ تیره حساسند و می‌دانند اگر تغییر عمده‌ای در وضع زندگی زنبورها پیش بیاید، زنبور‌ها یک روز صبح از کندو می‌روند و رفتن و پروازشان بی‌بازگشت خواهد بود.

به عقیده زنبورداران، رفتار زنبورها را نمی‌توان بکلی تغییر داد و مثلا آنها را رام کرد، اما می‌توان گاهی آنها را اصلاح‌پذیر کرد.

آنها با روش‌های رفع گزیدگی زنبور هم آشنایند. یک راه ساده‌اش را ریختن آب سرد روی فرد گزیده شده می‌دانند. یا دادن شربت یا آنتی‌هیستامین را هم مفید می‌دانند؛ البته در صورتی که در اطراف و نزدیکشان مراکز درمانی در دسترس نباشد.

زنبوردار‌ها همچنین می‌دانند که زنبور غیرمفید در طبیعت وجود ندارد، اما همیشه باید مراقب زنبورهای خرمایی رنگ و قرمز بود. آنها گاهی از فضولات حیوانی و موش‌ها و مارها و... تغذیه می‌کنند و در نتیجه نیششان ممکن است موجب انتقال آلودگی شود.

آنها می‌دانند که گرچه زنبور‌های عسل همچنان هستند و به بشر کمک می‌کنند و احتمال انقراض آنها کم است، اما بیماری‌ها آنها را نیز تهدید می‌کند. گرم‌شدن ناگهانی و شدید هوا هم زنبورها را از بین می‌برد و آنها یا باید بمیرند یا از مناطق گرم‌شده کوچ کنند که البته معمولا راه دوم را با توجه به حس‌های قوی خود در درک تغییرات جوی، انتخاب می‌کنند.