آینده‌ای که می‌شکند

تا آخرلیگ آن‌قدر هفته و امتیاز وجود دارد، آن‌قدر جدول بالا و پایین می‌شود که نه‌فقط پرسپولیس که همه تیم‌های حاضر در لیگ هم می‌توانند خواب‌های بزرگ و رویاهای جاه‌طلبانه در سر داشته باشند. چیزی که از آن می‌ترسیم، آینده پیام صادقیان است. بازیکنی که در دو جهت کاملا مخالف استعدادی کم‌نظیر دارد. او هم در میدان فوتبال، با آن دریبل‌های کشنده، حرکت‌های ویرانگر و ضربه‌های خلاقانه‌اش به توپ بسیار مستعد است و هم در بیرون از مسائل فوتبالی این قابلیت را دارد که خیلی زود به بی‌راهه برود. او در مسیری افتاده که تجربه نشان داده که همه مسافران آن آینده روشنی در انتظارشان نیست. این راه می‌تواند عمر فوتبال او را بسیار کوتاه کند. در همین بازی روز پنجشنبه اگر شیشه شکستن او در رختکن را ندیده باشیم، هل دادن داور را از سوی او به چشم دیدیم و مثل همیشه افسوس خوردیم که چرا این پسر نمی‌خواهد قدری حرفه‌ای رفتار کند (این مودبانه‌ترین چیزی است که می‌توان در توصیف رفتار او گفت) و ما در این میانه علی دایی را هم بی‌تقصیر نمی‌دانیم. حتی سرسخت‌ترین منتقدان علی دایی هم نمی‌توانند از رفتارهای حرفه‌ای علی دایی در میدان سر سوزنی خرده بگیرند. از او کمتر به یاد داریم که به داور، بازیکن حریف و... توهین کرده باشد. حتی حالا که خیلی‌ها به اعتراض‌های او به داوری معترضند، بی‌احترامی و توهین را از او یاد نمی‌کنند. آن‌وقت علی دایی شاگردی دارد که دست‌ها و پاهایش بدون توپ حرکات اضافی زیادی دارد و کنترل شده رفتار نمی‌کند. علی دایی باید این شاگردش را توجیه کند که او نه داور را، که دارد آینده را هل می‌دهد و آنچه می‌شکند و تکه‌تکه می‌شود، شیشه نیست که فردای خودش است.

افشین خماند / دبیر گروه ورزش